Ik ben er nog hoor, maar

 Dit jaar is alles anders,  heel. anders. Niet slecht, zeker niet. Eigenlijk vind ik het, voor mij, helemaal niet erg die lockdown. Ik word juist terug gezet naar de basis. Wat is belangrijk? Niet die geweldige evenementen. De drukte, de shows, het uiterlijke vertoon van alles. Mis ik het niet? Tuurlijk wel, ik houd van optreden en zeker van  zingen. Het geeft een kick om onderdeel te zijn van een groter geheel  en een mooie voorstelling of concert  te mogen opvoeren.Ik houd van naar optredens gaan, de spanning van daarvoor. Maar meer en meer merk ik dat terugtrekken in de stilte me meer ligt. Ik was altijd al van lekker wandelen in de natuur en op een achteraf plekje rustig kijken naar al het moois. Maar nu loop ik bijna elke dag een stuk alleen door het bos. Ik verwonder me over al het moois dat ik zie. De meest gewone dingen bekijk ik en ik ontdek dat gewoon eigenlijk heel bijzonder is. Ik geniet  van een druppel waar de zon in schijnt, een mooi gevormde tak en een stuk mos op een boomstam. Ik heb zelfs goudhaantjes gezien en een ijsvogeltje. Hoe mooi is dat!!! Ik geniet ook van het hard lopen. Ik ben samen met Hubbie aan het trainen en kon vorige week zonder problemen 16 km hardlopen. 

Ik geniet van mijn gezin, mijn zo bijzondere gezin. Ik ben trots op mijn kinderen. Oudste die het zo moeilijk heeft maar toch met onze hulp gewoon door gaat. En een na oudste, ondanks een behoorlijk ingrijpende gebeurtenis in het leven , pakt ook hij het leven weer op. Marietje die met  haar chronische vermoeidheid en andere beperkingen  toch, tot nu toe, al haar studiepunten heeft behaald. Jongste die een sportmaatje door zelfdoding heeft verloren nog zo kort geleden en even daarna toch gewoon  een vervroegd examen deed en  slaagde. We proberen zo veel mogelijk tijd voor onzelf en voor elkaar te hebben. Blij met wat we hebben. We kijken wel uit naar het nieuwe jaar. We hopen dat het beter mag gaan. Maar nu eerst gaan we de kerstdagen in met alleen de kinderen om ons heen en de tweede dag alleen mijn moedertje. Het wordt een rustige kerst en hopelijk een mooie kerst. Ik wens jullie ook mooie kerstdagen toe. 

Beschilderde steen

 Als je op een druilerige dag in het bos loopt en deze vindt..... 

Een mooi beschilderde steen❤️, geeft dat toch kleur aan je dag. 💕

Geluksgevoel

 Ik  loop buiten  met de hond. Mijn modderschoenen schoppen de bladeren weg en soms stap ik in een net iets te diepe plas. De randen van mijn spijkerbroek zien er daardoor wat vlekkerig uit. De bomen hebben bijna al hun bladeren laten vallen en de zon schijnt en door de takken heen. Omdat de zon al laag staat moet ik mijn ogen dicht knijpen tegen het felle licht. Ik hoor een kloppend geluid. Nieuwsgierig kijk ik die richting op. Ik zie nog niets maar het geluid begint steeds opnieuw. Opeens vliegt er een vogel op, om  een paar meter hoger tegen dezelfde stam aan weer plaats te nemen.Het is een bont gekleurde specht. Die heb ik nog nooit gezien in dit stuk bos. Ik voel een kriebel in mijn buik terwijl ik hem, of is het haar, bekijk terwijl het kloppende geluid  met tussenpozen te horen is. Wat een mooi diertje. Doordat de bomen zo kaal zijn kan je nu ook weer andere dingen zien. Zo voelt het ook in mijn hoofd. Doordat ik bijna niet meer werk is er ruimte voor andere dingen. Dingen die er anders ook wel waren, maar die ik niet zag. Omdat door de drukte mijn aandacht naar andere dingen werd getrokken. Mooi om dit weer zo te ervaren door dit voorval. De specht was altijd al wel in dit bos, zeker weten, maar ik zag hem niet doordat de bomen er omheen  te veel bladeren hadden. De hond trekt aan de riem en wil verder. Een foto maken van de specht lukt niet met mijn telefoon. Ik denk dat ik de camera, die mijn man jaren geleden eens kocht, maar eens mee ga nemen op mijn wandelingen. Ik loop verder en de gelukskriebel gaat niet meer weg uit mijn buik. Het leven kan mooi zijn, heel mooi, als je het kan en mag zien. 

Niet te koop? Zelf maken maar.

 Uit het boek veggie in 30 minuten van ylva Bergqvist, haalde mijn dochter een leuk curry gerecht. Maar in de supermarkten waar ik kom was paneer, een soort jonge kaas, niet te krijgen. Ik zocht dus een recept op en maakte het dus maar zelf . Biomelk, bio yoghurt en een citroen was toch in huis. En van de wei die overbleef bakte ik pannenkoeken. Ook lekker. 

Melk en yoghurt in de pan en aan de kook brengen. 

Citroensap en zout er bij en dan krijg je een wrongel. 

Alles in een kaasdoek boven een vergiet en een pan om de wei op te vangen. 

Uit laten lekken en het vocht er verder uitdrukken. 

In folie in een vorm. 

Met iets zwaars er op wegzetten. 

Nu staat het in de koelkast om straks te gebruiken voor dit recept. 

Nu al kerst?

 Vanmorgen werd ik wakker met een kerstliedje welke werd gedraaid op de radio. In de straat zijn er al verschillende mensen met kerstverlichting in de tuin en zelfs zijn er al mensen met de kerstboom in de huiskamer. In de winkels zijn er naast de chocoladeletters ook al kerstkransjes te koop en zelfs de kringloop heeft al 2 weken geleden de kerstspullen in de verkoop. En ik, ik pluk mijn frambozen uit de tuin, loop hard in mijn T shirt en  heb de winterjas nog in de kast hangen. Ik ben absoluut niet bezig met kerst. Heb er ook totaal geen zin in. Meestal twee weken voor de kerst dat ik iets ga bedenken, alhoewel de adventskaarsjes wel branden dan.

Ik ben al die kerstversiering ook zo snel beu.ik vind het even gezellig en dan verlang ik weer naar  normaal. Ik denk dat ook dit jaar hier geen gewone kerstboom in huis komt alleen weer die twee kleine boompjes die we vorig jaar hadden. Die staan nog van vorig jaar in de tuin tussen de vaste planten in.  Nog meer mensen die geen zin hebben in kerstversieringen zo vroeg?

De tijd vliegt voorbij

 Ik weet niet hoe het komt maar de tijd lijkt steeds sneller en sneller te gaan. Voor ik het weet is het weer weekend. Twee keer in de week begeleid ik oudste. Drie keer in de week  mantelzorg bij mijn moedertje. Gisteren moest ik haar weer halen voor doktersbezoek en haar daarna naar de dagopvang brengen. Er zijn toch redelijk wat zorgen rondom haar, maar ja ze leeft alweer tijden in reservetijd. Bonustijd zegt ze zelf. Deze week mocht ik zelf ook 2 keer op het gezondheidszorg centrum komen. Ik probeer  wel zoveel mogelijk buiten te zijn ter ontspanning,

Dus veel lopen in het bos met een blinde hond 🙄, en toch ook nog drie keer per week hard te Lopen. Ondanks dat er geen training is gaan Hubbie en ik gewoon . Gisterenmiddag liep ik zonder problemen de 10. Heerlijk vind ik dat.  Deze weken staan er geen diensten van mijn invalwerk op mijn agenda en dat is voor nu goed. Het is hier op dit moment druk zat. De studie loopt ook nog door. Ik ben met het laatste deel bezig. Nog even en dan mag ik het examen aanvragen. Ik verveel me dus geen minuut. Geen tijd voor, zeker niet omdat alles nog steeds 2 keer zo lang duurt om voor elkaar te krijgen met een frozen shoulder. Ik wens jullie een fijn weekend, geniet er van! 

Spijkers met koppen

 Gisteren toog ik gelijk de zolderkamer op, om een en ander uit te zoeken en te ruimen zodat er een gewone slaapkamer gerealiseerd kan worden. 

Er kon een hoop weg er is lekker ruimte gemaakt. Alles staat weer op de goede plek en er is genoeg ruimte  voor een vast bed.(iemand moet alleen nog de overbodige spullen naar beneden sjouwen en naar de kringloop brengen. ) voor dat ik een bed ging bestellen keek ik nog even op Facebook en daar stond opeens een mooi bed te koop voor 10 euro in de buurt. Jongste is die met mij gaan halen. Nou ja, ik reed de auto en jongste sjouwde het bed, dat al in onderdelen was, de auto in. Thuis haalde hij alles er keurig weer uiten bracht hij het naar de garage. Morgen brengt hij het naar zolder en zet hij het in elkaar. Handig zo. Nu nog even een matras regelen en WiFi op zolder en dan ben ik weer klaar. Ruim op tijd. Want de lock down is nog niet afgekondigd. 

Grote verandering in huis door Corona

 Oudste is hier het weekend. De tafel ligt vol met spullen , oudste werkt met foam en ik zie hem genieten. De dingen die hij uitdenkt om te maken blijven meestal maanden in zijn hoofd zitten. Gisteren heeft hij  eindelijk de papieren versie van een helm uit elkaar gehaald en op  foam getekend en uitgesneden.

Tussen door gaan we nog even naar de bouwmarkt voor de benodigde lijm. Het is gelukkig doodstil daar. We zijn snel terug en hij werkt lekker door. Om half 6 moet hij toch echt opruimen want de eettafel zal weer voor  het eten gebruikt worden. We gaan grillen en zitten lang aan tafel.

Er wordt gezellig gekletst maar ook serieuze dingen besproken. Een van die dingen is dat corona toch een hoop stuk maakt in het leven van oudste. Met het gezin hebben we besproken dat oudste ,als er een lockdown komt, weer tijdelijk hier komt wonen. De zolder kamer waar nu gewoon een luchtbed ,voor als oudste hier slaapt, ligt wordt een echte slaapkamer. Morgen zal ik beginnen met ruimen en sorteren. Hubble zal de spullen die naar de garage kunnen verplaatsen. We gaan het simpelste houten bed bestellen bij de I.kea. En jongste zal die in elkaar zetten. Het bureautje dat er staat en nu gebruikt wordt voor schilder en teken  spul wordt een plek waar een laptop kan staan en er komen weer bakken onder het bed waar hij zijn kleding in kwijt kan. Plek voor een kast is er niet. En dat hoeft ook niet. Alles is tijdelijk. 

In de avond zitten we lang bij de houtkachel. Muziek aan, Hubbie leest, ik brei en oudste tekent. De anderen zitten boven, de een achter de computer de ander achter huiswerk. Vandaag breng ik hem weer naar zijn eigen  huisje. Morgen heeft hij daar begeleiding en dan de volgende dag weer dagbesteding. Woensdag ik hij weer hier.We gaan het zien. Komt de lockdown dan zijn we wat hem betreft voorbereid.

Conditie van een 18 jarige als 58 jarige?

 Toen ik eergisteren klaar was met een zware brug training (verschillende keren stations trappen op met twee treden gelijk, trap af hardlopend, verschillende keren  brug op met 5,5minuut per km en af met 5 minuten per km op een  8km lange route )kreeg ik een melding op mijn horloge. Nieuw record, VO2 41 uitstekend. Geen idee wat dat betekende. Bij het fietsen vorige week was het ook al een hoge score. Ik ben het toch maar eens na gaan zoeken. Het heeft te maken met je zuurstofopname , je hartslag en de duur van je loop. Door een coopertest te doen,, 12 minuten hardlopen en een zo groot mogelijke afstand afleggen kan je je VO2 vaststellen. Het is niet echt heel nauwkeurig want om het medisch te doen zal je ook bloed moeten afnemen om het precies te meten. Nou ja, mijn VO2 schijnt erg hoog te zijn voor mijn leeftijd.In de tabellen die ik opzocht schijn ik dezelfde conditie te hebben als een top fitte 18 jarige. Ik neem het maar met een flinke korrel zout..... Want mijn conditie van meer een jaar terug :14 km hard lopen ,tempo flink onder de 6minuten per km ,zonder een centje pijn en aan het trainen voor de halve, red ik nog niet. Ik zit nu weer op 10 km achter elkaar.Gelukkig zit er nog steeds vooruitgang in ondanks mijn aangedane arm die hoe langer hoe meer aan het verstijven is en mijn andere arm die dezelfde aandoening aan het ontwikkelen is.. Volgende week start ik een nieuwe therapie en mag ik 10 dagen niet trainen. Ik hoop nog steeds dat het ooit over gaat . Maar he, ik zal niet klagen met een conditie van een 18 jarige.😜

Oudste heeft het even gehad..

 Woensdag is het en ik sta met mijn schilderspullen te wachten tot ik word binnen gelaten bij oudste. Het duurt even, maar dan mag ik bovenkomen. Aan zijn gezicht zie ik gelijk dat het niet goed gaat. Ik pak mijn ezeltje uit en mijn pallet. Zijn schilderij zet ik op de ezel en dat vindt hij OK. Hij verdwijnt naar de keuken en haalt een kop koffie voor hem zelf. Mij biedt hij niets aan maar aan zijn houding zie ik dat ik beter even niets kan zeggen. Dan bij de eerste streek van zijn penseel begint hij te ratelen. Hij ziet geen vrienden meer. Hij mist zijn oude leven zo. Hij vindt het niets meer aan. Zijn stem klinkt steeds harder en na een half uur staat hij op. Ik moet naar buiten, Mam. Frisse lucht, ik stik gewoon. We dekken de verf af en pakken onze jassen. Snel zoek ik een wandeling op een afgelegen stuk en rij er naar toe. Onderweg horen we het nieuws dat er heel veel extra corona besmettingen zijn. Hij kreunt naast me, nee he, mam, we komen er nooit vanaf. Ik baal er van. Zijn handen steunen zijn veel te zware hoofd. Gelukkig zijn we bijna bij het bos. Hij stapt snel uit en loopt met reuze passen en wild zwaaiende armen weg het bos in. Ik kan hem amper bij houden. Zijn voeten stampen in de plassen en af en toe glijdt hij bijna uit in de modder. Na een kilometer of 2 lijkt hij wat rustiger te lopen en krijgt hij wat meer oog voor de omgeving. Ik kan hem eindelijk inhalen en loop met hem op. Hij wordt rustiger en begint dan ook te praten. We maken afspraken. Ik neem zijn knutsel spullen mee naar ons huis vandaag en hij komt het weekend bij ons. We gaan grillen en drinken dan  een wijntje bij het eten in het weekend. We gaan de kachel aansteken en mooie muziek draaien. Hij kan bij ons knutselen als hij wil. Hij kijkt weer wat vrolijker. Dan ben ik niet meer zo alleen mam. Het is zo naar zo zonder vrienden.  De wandeling van 6 km is voorbij. We stappen de auto weer in. Hij gaapt hardgrondig. We doen nog even wat boodschappen en dan komt hij weer redelijk ontspannen thuis. Tot zaterdag mam. Tot zaterdag jongen. Fijn dat je komt. Hij draait zich om zwaait niet meer en verdwijnt.  Voor ik wegrijd moet ik even tot me zelf komen  Stomme corona. Maar ja, we gaan maar weer door...Ik hoop dat ik hem hier ook weer door kan slepen....

Gekke 'vakantie'week

 Het was een gekke week voor ons. 

Jongste was de enige die vakantie had. Marietje had geen vakantie van de Uni. Hubbie werkte de hele week en ik rende me rot tussen de een en de ander.

We gingen naar het afscheid van het teamgenootje van Jongste. Wat verdrietig, maar toch ook: wat een mooie dienst! Wat een kracht putten deze mensen uit het geloof. Wat een respect heb ik voor hen. Jongste heb ik moeten begeleiden in meest kleine, praktische, dingen. Ook had hij alleen allemaal abstracte vragen. Waar leg ik mijn bloem, hoe hard rijdt de wagen  waar de kist in zit, hoeveel mensen zitten er in de kerk. Moet ik mijn mondkapje ophouden. Hij toonde  geen enkele emotie maar was extreem onzeker en vroeg constant bevestiging bij alles wat hij deed. Ik denk dat bij hem de klap later gaat komen, net als toen opa overleed.

Een dierbaar naast familielid werd opeens heel ziek en bleek corona te hebben.Ik ben er langs geweest om eten te brengen. Aanbellen, op 3 meter afstand staan en kijken of het eten werd binnengehaald. Elke dag 2 keer bellen want ze woont alleen en ik wil weten of het niet  opeens veel slechter gaat en  of we actie moeten nemen. Maar ach, ach wat is ze beroerd.

Verder hadden zowel hubbie als ik opeens een nachtdienst. Moest ik van alles regelen voor mijn moedertje die ook medische klachten kreeg, geen corona klachten gelukkig. En deed ik meer mantelzorg taken dan gewoonlijk.

Gelukkig was er ook voor mij tijd om ontspanning te hebben. Ik liep gewoon drie keer hard. 

Jongste maakte verder een opdracht voor school af en sportte een keer. Verder vermaakte hij zich met zijn boeken en computer. Hij vond het een vreemde vakantie. Eigenlijk kan je niets, mam, zei hij. Ik hoop dat die corona snel voorbij is want ik vind het allemaal niets meer aan. En dat is ook zo. We hopen maar weer op betere tijden.

Kaarsje

Voor 2 mensen waarvan we gisteren

 hoorden dat ze gestorven zijn. 

We zijn  heel stil. 

Jongste zoon heeft gisterenmiddag 

een leeftijdsgenootje verloren. 

Heel onverwacht

Gisterenavond kwamen de jongelui samen

Met  ouders als steun 

Ik heb Hubbie mee laten gaan

Ik ben er te emotioneel voor

Leek me niet goed voor hen als ik er bij was. 

Ik gedachten ben ik bij de ouders en gezinsleden van dit mensenkind. 

Ook verliet de man van een vriendin van vroeger

dit aardse leven. 

Vorige week zongen we hem nog op een filmpje  toe

op zijn verjaardag. Wetend dat hij erg ziek was, maar hopend op beter. 

Het mocht niet zo zijn. 

We zijn heel stil

......... 

Van alles wat.

Afgelopen week kocht ik 'nieuwe' kleding. Een vrolijk gekleurd vestje en een nepleren jasje. Samen voor 7 Euro. Ik ben er blij mee. Mijn  nepleren jasje was compleet versleten en stond op de nominatie om weggegooid te worden. 

Ik haalde de winterkleding van boven en legde de zomerkleding, korte broeken en zomerjurkjes weer terug. Ik heb alleen nog een winterrok nodig  en winterschoenen en dan ben ik weer klaar. Ik heb nog stof liggen om een blouse te maken, maar daar moet ik echt de tijd voor hebben. En ben druk met het breien van een trui. Heerlijk is dat zo in de avond, elke keer een klein stukje. Langer dan een kwartiertje achter elkaar lukt niet maar vele kwartiertje samen zijn ook weer uren. Die trui komt er wel😉. 

Verder mocht ik veel invallen,(met de handen op mijn rug, begeleiden, heerlijk!! ) 34 uur stond er afgelopen week op mijn lijst. Beetje veel te veel, maar gelukkig ben ik nu weer een week vrij. Er staat nog een hoop op mijn lijstje om te doen. Vanmiddag ging ik naar de boer om mijn groente te oogsten en kwam herboren weer terug. Wat fijn toch altijd in de buitenlucht bezig zijn. Ik plukte nog een bosje bloemen, die alweer staan te pronken op tafel. Feestelijk en kleurig zo op deze druilerige dagen.

Ik krijg weer vreselijke zin in stoofpotjes, ovenschotels, maaltijdsoepen en warme broodpuddingen. Maar vandaag eten we nog maar eens een lekkere salade met Poolse aardappelpannenkoekjes.

Ik ga maar eens beginnen. Fijne avond!! 

De workshop

 Afgelopen week mocht ik de workshop doen bij Tamar.

Al vroeg vertrok ik met de auto van Hubbie die die dag thuiswerkte. Zonder al te veel gekke dingen ( nou ja, de airco stond op 1 graad en het duurde een tijd voordat ik door had hoe die werkte) kwam ik bij Tamar aan. Wat een gezellige dag heb ik gehad! Ik voelde me gelijk thuis. Zo grappig dat je  zoveel raakvlakken hebt met iemand die je alleen maar kent van de blogs.  Ik heb honing geslingerd, een heerlijke lunch gehad en ben langs de moestuin met de bijen geweest.

Tot slot kreeg ik nog een heerlijk potje honing mee. (Wat was dat een lekker broodbeleg op de zondagse warme broodjes.) ik heb genoten van de dag en ben dankbaar dat ik dit mocht meemaken. 

)

Een eigen bankje met gedicht

Oudste zoon kreeg een leuk bericht over een prijsvraag waar hij aan had meegedaan. Zijn gedicht was uitgekozen om mee te doen aan een project over 75 jaar vrijheid. 

Er staat nu een bankje in de stad waar zijn gedicht op gepubliceerd is. Gisteren zijn we wezen kijken en hebben een foto gemaakt van oudste op zijn bankje. Hoe trots kan je zijn. Je eigen bankje.

We hebben er een leuk dagje van gemaakt. Lekker lunchen, een rondvaart en een stadswandeling. Verder kochten we wat creatieve spullen bij een hobbywinkel en zochten een fornituurzaakje op voor een speciale knoopsluiting voor een project van oudste. 

Ik denk dat binnenkort met Hubbie ook naar de stad ga om de rondwandeling verder af te maken. 

En oudste heeft morgen wat te vertellen op de dagbesteding. Want dit was, zei hij, een heel geslaagde dag! 

Afgelopen week : Dingen waar ik blij van werd

Afgelopen week

Kocht ik  dit leuke jurkje bij de kringloop

Ik combineerde het met dit vestje dat ik al eerder kocht

Ook bij de kringloop. 

Wat een leuke combinatie was dit, voor samen 5 euro. 

Ik werd er helemaal blij van. 

En waar ik nog meer blij van werd

Was het toetje dat ik maakte voor mijn moedertje. 

Zij houdt zo van lekker ouderwets eten. 

We aten zondag tomatensoep

Witlofschotel met gebakken aardappelen uit de oven

Voor de vleeseters kiprolade en voor ons vegetarische quinoaburgers met mozzarella. 

En als toetje maakte ik een bitterkoekjes pudding. 

En omdat ik geen gelatine gebruik deed ik dit met  agar agar. 

En er bleef geen likje over😜

Wat jammer nou😉

• 
  

Tweelingoma gezien

Mijn moedertje is er een van een tweeling.
Tweelingoma noemen we haar voor het gemak in bijzijn van onze kinderen. Tweelingoma woont op 8 uur vliegen hier vandaan en dus is het onmogelijk voor mijn moedertje om haar te bezoeken. De vorige keer dat zij elkaar zagen was 5 jaar geleden. Tweelingoma gaat de laatste tijd achteruit in gezondheid net als mijn moedertje. Ze bellen elkaar regelmatig, maar Tweelingoma is wat vergeetachtig en soms belt ze dan meerdere keren op de dag omdat het  in haar agenda staat om te bellen.
Ik had bedacht dat het ook wel leuk zou zijn om met haar te beeldbellen. Ik stuurde haar dochter een berichtje of we wat konden afspreken. Als zij bij haar moeder was en mijn moeder bij mij dan konden we proberen te skypen. En zo gebeurde het dat zij op haar vrije dag bij haar moeder aan de ochtend koffie zat en mijn moedertje hier aan de middag thee en we contact hadden. Ontroerend mooi om te zien, eindelijk konden de tweelingzusjes elkaar zien. We hebben afgesproken dat we dit over een paar weken weer gaan doen.
Het was de afgelopen dagen bij mijn moedertje het gesprek van de dag. Haar zusje kunnen  zien en met haar praten alsof ze om de hoek woonde, ongelooflijk. Ik ben blij dat we dit voor de tweelingzusjes hebben kunnen organiseren. Zo kwam hun wens uit, elkaar nog een keertje kunnen zien.

Workshop gewonnen

Wat een leuk bericht kreeg ik.
Ik heb een privé workshop honing slingeren gewonnen.
Daar word ik echt zo blij van.
Dit jaar had ik in februari een introductie dag over imkeren.
Ik heb me daarna opgegeven voor de cursus imkeren maar door de corona ging deze niet door tot mijn verdriet.
Ik hoop volgend jaar de cursus te mogen volgen.
Ik had al iemand van wie ik mijn eerste volkje zou krijgen, maar wil niet beginnen zonder een goede curcus. Hopelijk gaat het volgend jaar wel door.
Maar eerst ga ik genieten van een workshop bij Tamar.
Ik volg haar blog al een hele tijd en ben blij dat ik haar dan ook een keer in het echt mag ontmoeten.

Huh... September?

Heel gek maar ik heb geen idee wat er met de vorige maand is gebeurd. Waarom was hij zo kort? Het is voorbij gevlogen.
Afgelopen maand mocht ik 4 keer (werken met mij handen op de rug) En wat is het heerlijk om te doen wat je graag doet, zorgen, maar dan op een andere plek en met andere mensen.
Ik ben regelmatig in een bos te vinden samen met een andere vrouw van mijn leeftijd die heel veel kennis heeft van wilde planten en bloemen. Zij zorgt er voor dat de randen langs de paden van het bos, bij-en insecten- vriendelijk worden gemaakt. Overal groeien er mooie bloeiende, meest wilde, planten. Ik help haar de laatste tijd er een beetje  mee (ik kan erg veel met mijn linkerhand  gelukkig) en we kletsen heel wat af. Ik leer veel op deze manier. Ook leid het me  af van dingen die ik lastig vind.
We hebben laatst erg naar nieuws gehoord, iets wat ons persoonlijk diep raakt en waar ik echt niets mee kan, behalve er zijn en  luisteren.
Nou, september weer begonnen is ben ik benieuwd naar wat deze maand ons weer brengt. Vele plannen borrelen weer in mijn hoofd op nu de herfst in aantocht is. Ik heb al pompoenen geoogst en sta vol ongeduld te wachten op de hazelnoten. Ik heb zin in warme kruidige gerechten. Verse rodekool, warme appelcompote en perentaart. Ik kan niet wachten tot de kachel weer aankan en de kaarsjes. Mijn breiwerk voor een herfst trui staat op de pennen. En vandaag heb ik wol gekregen voor een nieuwe omslagdoek van mijn moedertje. Ik ga mij niet vervelen.

Stomme schouder😔

Na meer dan een jaar sukkelen,  veel pijn hebben, ziekenhuisbezoeken, injectie, dryneedling, verschillende fysiobehandelingen ect, blijkt dat er nu niets aan gedaan kan worden. Van een chronische slijmbeurs ontsteking is het naar een gewrichtskapsel ontsteking en een frozen shoulder gegaan. Fase 2 verstijving is ingegaan maar de ontsteking is nog steeds niet over. Mobilisering is op dit moment weer van de baan, omdat het alleen maar erger kan worden. Eerst moet de pijn weggaan voor ze verder kunnen behandelen. Hij schat ongeveer in december.... Pffff... Ben er zo klaar mee. Gelukkig zit er nog wel beweging in, pas ik me aan aan en doe ik wat ik nog wel kan. Gelukkig  kan ik heel veel met links nu, maar wat zou ik graag een keertje doorslapen. Een dagje zonder pijn zou zo welkom zijn. 🙄

Ananas omslagdoek

Wat een leuk project was dit. 

En wat een plezier heb ik gehad om hem te haken

Zaterdag geef ik hem aan mijn zusje. 

Zo benieuwd hoe zij hem vindt. 

Ik vond het zo leuk om te doen dat ik hem voor me  zelf ook wil. 

Wolken

Gisterenavond:
Als ik oudste naar huis rijd, zie ik rechts de meest mooie wolken ooit.
Oranjegoud omrand en de zonnestralen piepen er langs. Links een gigantisch zwarte dreigende wolk met er boven op een roze wolk die lijkt op een hoedje. Het is zo ontzettend mooi dat ik er ontroerd van raak en het liefst veel  foto's wil maken om dit moment vast te houden. Ik vraag oudste een foto te maken.
Nee, is het antwoord, ik maak geen foto's van wolken. Dat is toch gewoon lucht. Het is niets, het gaat zo regenen, niets aan.
Ik denk aan vroeger toen ik met mijn moeder languit in het gras lag en naar de wolken keek. Elke wolk was anders en je zag er de mooiste figuren in. We hadden er lol in, mijn moeder en ik. Een moment samen onze fantasie laten werken en lol hebben.
Stil rijd ik oudste naar huis, ik geniet van de lucht die elke minuut anders is. Ik wijs af en toe  als ik een spectaculaire wolk zie en vraag hem dan of hij ook een draak ziet met roze vleugels in die wolk en een slapende man in de andere wolk. Hmmmm, is vaak het antwoord, ja hoor, mooi, gaap, gaap. Dan wordt de lucht inktzwarte en rijden we door een wolkbreuk. Zie je wel, regen mam!!! Thuis zet ik hem af: Tot woensdag mam, tot woensdag jongen.
Ik rijd naar huis, links de goudomrande wolken en rechts de inktzwarte wolken met roze wolkjes er bij. Ik geniet. Als ik als bijrijder in de auto had gezeten had ik wel tientallen foto's gemaakt. Nu bewaar ik de beelden in mijn hoofd. Zo mooi!!!
En strakjes als mijn moedertje komt zal ik haar vertellen van de wolken, zal ik herinneringen ophalen van het wolken kijken van vroeger. Zal ik blij zijn dat er nog iemand is die hier van zo kan genieten. En dan hoop ik dat als ik haar naar huis breng, ik weer zulke mooie wolken mag zien.

Kind met rugzak(je )

Daar gaat hij, op naar het MBO met een nieuwe  grote rugzak met daarin een nieuwe laptop.Een grote  stap voor onze jongste jongen en weer een lesje loslaten voor mij. En ik, emomoeder, sta met mijn ogen vol tranen terwijl hij weg fietst.
17 jaar geleden, zwanger van mijn cadeautjeskind, wist ik nog niet dat ik het zo moeilijk zou hebben met deze stap van hem.
Mijn jongste werd geboren na een zwangerschap van 42 weken.
Wat waren we blij en gelukkig met deze toegift. Na 3 weken werd hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Kraamvisite die wat verkouden was had hem besmet met het RS virus. Mijn kleine mannetje kon bijna niet meer ademen en kwam aan de zuurstof te liggen. Gelukkig knapte hij weer wat op, maar kreeg steeds ontstekingen aan oren en ogen. 10 maanden later en een aantal antibioticakuren verder werd hij weer met spoed opgenomen, nu met een hersenvliesprikkeling door een oorontsteking . Ook deze keer  kwam hij weer aan een antibiotica infuus, wat een spannende tijd was dat weer. Maar ook hier kwam hij weer goed doorheen. Met 14 maanden werd hij geopereerd om zijn amandelen te verwijderen en buisjes in de oren te plaatsen.  De antibioticakuren waren hierna niet meer nodig.
Jongste  was een mannetje dat ook weer heel anders was dan andere kinderen en met 4 jaar werd de kinderpsychiater ingeschakeld. Na een aantal bezoekjes zeiden ze dat we de diagnose w.s. zelf ook wel konden stellen. Tuurlijk, dat konden we, drie kinderen met een diagnose autisme hadden we al.. Autisme met ADHD dachten we. We hadden gelijk. Weer een kind met autisme. Het maakte  voor ons geen verschil. Hij paste gewoon bij de rest van het gezin. ❤️Ons mannetje ging naar de basischool (met een behoorlijke rugzak en veel begeleiding) en werd daar regelmatig gepest. Zijn nieuwe fiets werd een paar keer stuk gemaakt, wielen kromgetrapt, banden leeg, bel er af, stokjes in het slot gestoken zodat er geen sleuteltje meer inpaste enz. Bij gym werd hij opgesloten in de wc, lichtknop zat aan de buitenkant en hij is bang in het donker. Met deo en een aansteker( leuke vlammenwerper hé?) , werd hij  banggemaakt. Ook al probeerden de leerkrachten van alles en had hij wel een vriendje in de hogere klas die vaak bij hem in de buurt was, het pesten ging niet over. Op speciaal onderwijs ging het beter. Hij werd niet  meer gepest, maar kreeg wel een depressie vanwege  de  verwerking van de  ervaringen van de basisschool.
En dat was weer een zware tijd. Hij werd mede door ons advies op een meer praktischer niveau geplaatst omdat hij dan meer afleiding had en meer kon doen in plaats van leren en piekeren. Dat ging beter. Hij bloeide op, haalde goed cijfers en ging graag naar school. In de corona tijd stopte dat natuurlijk. Hij heeft niet goed  afscheid kunnen nemen van de schoolperiode daar en zijn klasgenoten. Gelukkig kon hij wel zelf zijn diploma ophalen en zijn leerkrachten nog even spreken.
Afgelopen maandag bleek dat er iets mis is gedaan met de inschrijving op de nieuwe school waardoor hij opeens de volgende dag zonder goede voorbereiding aanwezig moest zijn.
Stress, stress. Maar gelukkig kon ik het in goede banen leiden.
Deze  nieuwe school is een normale school. Hij gaat hier naar toe met een rugzakje. Hopelijk zal de begeleiding hier goed gaan.
En zo fietste hij vanmorgen weg, keek niet op of om, met een grote rugzak op zijn rug, naar de trein. Om naar de grote stad te gaan.
En deze emomoeder zat met een knoop in haar maag te wachten.
Tot de mentor belde....het ging best goed vandaag...
En de knoop werd een beetje kleiner.
Ik vind het spannend, een kwetsbare jongen op een gewone school. Zeker met de ervaringen die hij heeft. Ook op deze school hebben we hem een niveau lager geplaatst dan hij cognitief aan zou kunnen. Hij heeft alle energie nodig  voor andere dingen. Leren kan hij zijn hele leven nog. Nu moet hij eerst leren zich staande te houden in deze maatschappij zonder bescherming van ons dichtbij.  En wij moeten leren vertrouwen te hebben en los te laten. Het zal een leerzaam jaar worden.

Een nieuwe dag

Als ik mijn ogen open doe ben ik blij.
Gelukkig ook deze nacht is weer voorbij. Ze duren lang de nachten. Nu helemaal, nu het in huis nog zo warm is. Ik word elke nacht een paar keer wakker van de pijn, maar nu het zo warm is val ik ook weer slechter in slaap. En zo komt het dat ik elke avond in slaap val op de bank omdat ik slaap te kort kom.
Elke ochtend probeer ik  wat te doen. En met beetjes lukt het wel.
Als ik minder pijn heb doe ik weer wat meer, met veel pijn wat minder.
Toch moet ik accepteren dat het niet allemaal gaat lukken wat ik wil. Maar hé , we eten nog elke dag goed en gezond. Het huis wordt stukje bij beetje gedaan, behalve het zwaardere werk.
De was is bijgewerkt, de boodschappen worden gedaanen de groentes worden van het land gehaald. Mijn moedertje krijgt alle aandacht en wordt  naar de artsen gereden (ja, zijn weer verdachte plekken gevonden, dus de eerste ingrepen zijn al weer gedaan), mijn oudste wordt 2 dagen in de week door mij bezocht of gehaald en gebracht. De jongste 2 worden gebracht en gehaald en begeleid. En de studie gaat stukje bij beetje richting het eind.
En soms, mag ik een dagje begeleiden met de handen op de rug....
Maar er blijft nog veel liggen wat ik wil en daar ben ik snachts mee bezig.... Als ik wakker lig en het donker is terwijl de warmte op mij drukt, dan voelt het alsof ik niets kan wat ik wil, dat er elke avond dingen blijven liggen, dat ik alleen maar slechter word, dat ik dingen niet af kan maken. Ik pieker tot ik weer in slaap val. En als het weer ochtend is ben ik  blij, gelukkig de nacht is  voorbij. Een nieuwe ochtend, een nieuwe dag, nieuwe kansen...

Het meisje met rimpels.

Ik hou van rennen, ik hou van huppelen,
Ik teken en werk  graag met klei.
herlees mijn oude  kinderboeken,
dans blootsvoets door een bloemenwei.

Ik doe een wens als er een ster valt.
Bouw mee aan een groot zandkasteel,
spring omhoog en en voel de spetters
als ik aan zee met golven speel.

Ik voel me jong, maar in de spiegel,
Is het meisje dat ik ben
onzichtbaar, en zie ik vol ontzetting
Een oude vrouw die ik niet ken.

Marie.

Gazpacho

Als je heel lekkere biologische tomaten hebt

En het bloedheet is

Maak je 

Gazpacho 

Ik maakte het met 500 gram biotomaten

In stukken in de blender

3 kleine bio-uien

3 teen knoflook ook bio, toevoegen en blenden. 

3/4 komkommer (ja voor het eerst. Kunnen plukken, bio dus), 

Halve rode paprika, 2 zongedroogde tomaten

75 ml olijfolie, 1/4 rode peper

1/2 theelepel gerookte paprikapoeder

Weer blenden

1 snee witbrood in stukken en blenden. 

Naar smaak zout toevoegen en koud wegzetten

Serveren in een glas met kleine stukjes komkommer er op 

En voor het mooi, bieslook. 

Ook kruimeldeeg ik wat gedroogd witbrood op. 

Heerlijk!!!! 

Zo klaar en ging schoon op. 

De schaal werd uitgeschraapt. 

Er naast aten we pasta salade, van biovolkorenpasta met alle groenten er door die ik vond. Saus van olijfolie, bio yoghurt,bio knoflook, bio honing, zout, peper en paprikapoeder. Verse peterselie en bieslook... jammie. 

Bovenop lekkere fetakaas. 

Heerlijk toch al dat biologische voedsel. 

Standje overleven

Ik ben geen mens van de hitte. Nooit geweest. Door mijn lage bloeddruk kan ik zo plat gaan als het te warm wordt. Dat is regelmatig gebeurd. Ook mijn familie en gezin hebben daar last van. Mijn zusje haar bloeddruk was eergisteren zo laag, onderdruk onder de 40, dat ze de hele dag moest  blijven liggen.
Ook dochterlief was gisteren  de hele dag duizelig en kon niet veel. Het advies is drinken en drinken. Arts zegt ook: goed zout eten.
We aten dus gisteren een lekkere uienbouillon. Hadden in de avond een lekker chipje en het fruitwater, water met munt en komkommer enzo is niet aan te slepen.
Ik loop zelf nu in de ochtend hard (sukkeldrafje😉) een paar keer in de week. 7 uur ben ik dan weg voor een loopje van 5 of 6 km. Met de ateletiekclub ga ik niet meer mee. Bij de boer ben ik ook al vroeg voordat het voormij ondraaglijk wordt. Dit weekend had ik een Slaapdienst je als inval. Daar is het beneden gelukkig koel en aangezien het begeleiden is, werken met je handen op de rug,is het goed te doen. Het slapen ging minder, maar daar heb ik hier ook last van. Dochterlief heeft ook problemen met slapenn en heeft haar matras naar beneden gehaald. Beneden is het iets koeler. Vanmorgen lag zij nog lekker te pitten en zat ik om 7.00 met een bakkie koffie buiten. Heerlijk!!! Daarna stapte ik op de fiets om in de koele onchendlucht met mijn moedertje een stuk te gaan lopen. Met dit weer komt zij anders niet meer buiten. Nu staat alles alweer klaar voor het avondeten. Ik ga zo naar mijn schoondochter die 23 is geworden vandaag. De ventilator neem ik mee. 😝
Ik wens jullie een fijne dag. En houd het koel!!!

Van Biet(en boer) naar Burger.

Gisteren om 2 uur fietsten jongste en ik naar het land van de 'bioboeren' 

Het was weer reuze gezellig daar, wat werken er toch leuke jongeren. We wisselen recepten en leuke ideeën uit. 

We rooiden wat Bieten en haalden prei. 

In de kas plukten we bijzondere tomaten

En we namen courgettes mee. 

De Bieten schilde ik en raspte ik daarna ik de keukenmachine. 

Een ei, 150 gram zelfgemalen havermeel, een ui fijngesneden 2 tenen knoflook, een halve theelepel gemberpoeder en 125 gram zachte geitenkaas gingen er door heen. 

Verder ging er zout, en peper uit de molen doorheen. 

Burgertjes maken en even in de vriezer leggen totdat ze weer stevig zijn. Bij mij was dat ongeveer 20 minuten

Ondertussen sneden we de tomaten. De orange zijn super lekker. De geelgroene soort gewoon mooi, maar smaken naar de gewone rode tomaat. 

Rucola wassen en komkommer snijden. 

Knoflooksaus maken. 

Burgers bakken, ik heb gelukkig een heel grote pan. 

5 minuten elke kant en oppassen voor aanbranden, dat gaat snel. Dus op een heel matig vuurtje in de olijfolie bakken. 

Uien bakken natuurlijk. 

Wat is een burger zonder ui😉

En dan smullen!!!! 

Jongste nam even een klein hapje van de kale burger, want ja.... Bieten 😒... 

Maar ik kreeg een grijns van oor tot oor. 

Die zijn LEKKER😍. 

Na afloop van de maaltijd was ieder het er over eens. 

Dit doen we vaker. 

En het is ook nog eens super gezond. 

Tafel Bloemstukje voor een verjaardagsfeestje.

Mijn moedertje was jarig en vierde haar verjaardag in onze tuin. 

Vooraf plukte ik wat bloemen en maakte er een tafelbloemstukje van. 

Een wit tafelkleed over onze verweerde tuintafel

Een stukje loper van jaren terug van de kwantum

Gratis servetjes van een kledingwinkel waar mijn moedertje haar kleding koopt. 

Maakte een leuk geheel. 

Ik maakte een verse vruchtenbowl

We kochten vlaaien en bestelden salades bij de traiteur. 

Dat wilde mijn moedertje graag. 

Ze vond het een super fijne verjaardag. 

Al haar kinderen om zich heen en, op een na die zat in het buitenland, alle kleinkinderen. 

Wat wil je nog meer als je 88 jaar mag worden. 

Mondmaskers voor 'hippies'

Voor ons gezin maakte ik maskers van zwart katoen en camouflage stof. Voor iemand anders romantische met vlinders, stoere in een blauw witte ruit voor het vriendje van M. 

Mijn zusje vroeg mij ook voor haar mondmaskers te maken. 

Zusje is een soort van hippie,  loopt rond in de meest felle kleuren en altijd met bloemen in haar haar. Daar hoorde een hip gekleurd mondkapje bij. En laat ik nu net nog een mooi kleurtje hebben liggen, het was een klein lapje dat over bleef van een project wat ik deed met jongeren uit de GGZ, jaren geleden. 

Toen de instelling een andere koers ging volgen, ben ik daar gestopt met vrijwilligerswerk Ik kreeg wat er overbleef van de  meegenomen  spullen  weer mee terug. 

Er konden uit dit lapje mooi nog een paar mondkapjes gemaakt worden. 

Verder ben ik voor haar verjaardag een omslagdoek aan het maken in de ananassteek. 

Zusje treedt veel op met haar buikdansgroep en ik denk dat ze deze goed kan gebruiken na een optreden. 

Ook dit garen past goed bij haar, kleurrijk! 

. Nog een paar weekjes en dan hoop ik hem. Klaar te hebben. 

Al met al, was ik  en ben ik weer lekker bezig

Biologische Pluktuin.

Ik kwam een artikel tegen in het plaatselijke krantje over een biologische Pluktuin. Ik heb gelijk een mail geschreven en werd de volgende dag al uitgenodigd om te komen.
Vandaag kennis gemaakt met de mensen die deze tuin beheren en een abonnement genomen op groente en bloemen. Ik mocht gelijk al plukken vandaag en ik oogstte verse sperziebonen en aardappelen. Ook plukte ik tomaten en nam een knoflook mee. Ik plukte nog een mooi bosje bloemen en ging blij naar huis.
En vanavond aten we aardappeltjes met schil, superverse boontjes en eigen gefabriekte vega balletjes van soja en kikkererwten. En het leuke is dat ik gewoon elke dag mag oogsten tot eind oktober. Ik ben een blij mens!!

Bramen plukken enzo...

Opeens zijn er al bramen. Best vroeg in het jaar. Ik plukte een eerste lading en zette ze in zout water om de beestjes er uit te halen. Er kwam redelijk wat tevoorschijn.

Daarna vroor ik ze los in. 

En deed ik de eerste portie in een  hersluitbare zak. 

Die gebruiken we binnenkort weer voor bramen saus of ijs. 

Omdat Marietje niet mee at vandaag, aten we winterpeen(dat vindt ze echt niet lekker. ) . Met de laatste peultjes uit de tuin. 

Erbij een groente omelet. De groentes kwamen ook allemaal uit de vierkante  meter tuin. Gewoon van alles een beetje. 

En dit zijn de ingrediënten voor de lasagne van afgelopen zondag 

Bijna 3 kilo heerlijke groentes

Van de tomaten maakte ik eerst tomatensaus, natuurlijk met tijm uit de tuin. En daarna begin ik pas met het bakken van de ui en de andere groentes. Een van de meest succesvolle gerechten waar iedereen van houdt bij ons. 

De grootste schaal, die bijna zo breed is als een ovenplaat is dan net niet genoeg voor 8 personen en dus maak ik er altijd nog een kleinere bij.  En we eten er dan een grote salade bij. Wat er dan overblijft neemt oudste zoon meestal mee voor de volgende dag. Hoeft hij weer een dagje niet te koken. 

Vakantie alweer voorbij en heel veel studiekosten.

Veel te snel is de vakantie weer voorbij. We gingen nog een dagje naar het strand, bezochten een oude tante van 94 en gingen toch nog 3 dagen er tussen uit in Zuid Limburg, lang leve een super aanbieding. We waren in Maastricht en gingen even de grens over om een paar lokale biertjes te halen. We gingen uit eten(fijn om zelf niet te hoeven koken, maar ik vind mijn eigen eten vaak lekkerder) , rommelden in huis en vierden een verjaardag. Hubbie kocht kleding en hardloopschoenen en we trainden gewoon door met onze atletiekvereniging. Ook ging het mantelzorgen gewoon door. We kochten maar liefst 2 laptop's, want Marietje had een heel goede nodig voor de Uni en jongste een voor het MBO. We kochten boeken voor het MBO. Ben ik even blij dat ik gespaard heb voor de studie. Tjonge jonge nog geen dag naar 'school geweest en al 3000 euro uitgegeven.... Maar die laptops. Kunnen ze de hele studietijd mee vooruit.

En toen was de vakantie opeens weer voorbij.
Maandag begint het gewone leven weer voor Hubbie.
Dinsdag mag ik ergens een dagje invallen. Begeleiden met de handen op de rug. Heerlijk weer even. Verder gaan we het zien.
Er zijn ideeën genoeg in mijn hoofd  over hoe we  verder kunnen gaan. Voorlopig blijft het gewoon bij ideeën en bij heel veel mantelzorgen. Echt heel veel. En gelukkig kan ik dat nog wel. Want die arm/schouder blijft een dingetje. Hopelijk kan er volgende week een ander behandeltraject gestart worden.

Dagjes uit deze vakantie

Nu Hubbie ook vakantie heeft zijn we met zijn allen vrij. Jongste zou eigenlijk deze week met kamp gaan, maar dat is door de corona natuurlijk afgeblazen. Een hele dag gezelligheid van de sport was er wel, van 10 tot 10. Hij kwam dan ook doodmoe maar met een dikke smile op zijn gezicht terug. Wij hebben gisteren een dag het van Gogh museum gedaan. Parkeren bij de Rai met openbaar vervoer erbij kostte voor ons  drie 6,50. Perfect.  We pakten de Metro en de tram (allemaal een eigengemaakt mondkapje op) en konden zo het van Gogh in. Van te voren natuurlijk een tijdslot besteld. Geweldig zo alles kunnen bekijken, zonder al te veel drukte om je heen. In het restaurant lekker rustig wat kunnen nuttigen. Van te voren hadden we wel al bij de Ah  croissants gekocht en voor het museum opgegeten.
Na het museumbezoek zijn we nog naar de horecakookwinkel geweest waar we vroeger toen we nog in Amsterdam woonden onze kookspullen haalden. Marietje wilde graag een tortillamaker hebben. We maken heel vaak bloemtortillas maar het uitrollen is een behoorlijk werk. Ook kochten we nog een broodbakblik en een spuitzak. (Ook Marietje is aan het broodbakken geslagen. En maakt echt heel lekker brood.)  Al met al een prima dagje. Ons Marietje hield het met een paar keer rusten prima vol.
Zondag hebben we oudste opgehaald en hebben we  in de Noordoostpolder een wandeling gedaanwaar ook  zandsculpturen stonden in grote kisten. Dat was gemaakt ter herdenking aan 75 jaar bevrijding. Het was ook nog eens een leuk bos vol met frambozen, bramen, wijnbessen en hazelnoten. Tijdens de wandeling verdwenen er ook regelmatig wat frambozen in onze monden. De rest, bramen en wijnbessen waren nog niet rijp. Na de wandeling hebben we mijn moedertje opgehaald en zijn we met zijn allen gaan grillen binnen. Een heel gezellige dag weer.
Vandaag wordt een medisch dagje. Afspraak voor de hond en voor ons meisje. Tussendoor zullen we wat noodzakelijke dingen in en rond het huis gaan doen.
En morgen zien we wel weer. We hebben een heel lijstje wat we nog willen en kunnen doen.

De afgelopen weken... Goede tijden, slechte tijden....

Ik had een hele post geschreven over de ziekenhuis toestanden vanwege mijn schouder. Maar heb er  na een week lang elke dag na gekeken te hebben, toch  besloten deze post voor mij zelf te houden.
Laten we het er maar op houden dat ik een second opinion aanvraag, omdat het vertrouwen weg is. Van twee artsen daar excuses aangeboden gekregen, en dat wil wel wat zeggen.
Klaar ben ik met dit ziekenhuis.

Zo op naar de orde van de dag. 1 juli....... Een half jaar alweer om.
Niet te geloven. Ik ben alweer twee maanden thuis.!!!!
Afgelopen maand de afrekening van mijn vakantiedagen gekregen en apart gezet. Ik ga proberen de tuin er van  te laten doen omdat ik het zware werk   niet meer zelf  zal kunnen doen.
 Verder hadden we veel, heel veel andere kosten.
De diagnose van dochterlief, werd maar voor een deel vergoed, we hadden nog een andere onvoorziene kostenpost van bijna 500 euro en zo moest er van de spaarrekening van ons samen redelijk wat worden terug geboekt. (We hebben ieder een eigen rekening en een gezamenlijke). Wat ben ik blij dat we reserves hebben voor dit soort dingen.
 Ik geniet van het niets meer hoeven.... Nou ja,niets ... Mijn dagen zitten vol met mantelzorgen en zorgen voor de kinderen. Soms word ik al gebeld door mijn moedertje als ik nog in mijn bed lig. Ha ha. En ik ben altijd voor half 8 beneden dus je kunt je voorstellen dat het vroeg was. 😉. Maar ik geniet ervan om  alles op mijn eigen tijd doen. Niet meer om 6.00 uur de hond uit laten omdat ik om 7.00 moet beginnen. Niet meer een hele dag bijkomen van een dag te hard werken. Niet meer na het sporten en de zaterdagse boodschappen op het fietsje stappen om nog 8 uur te werken.  Nee, als ik een dag veel pijn heb, doe ik weinig en doe ik kleine behapbare klusjes. Op een goede dag weer meer. En heel, heel af en toe mag ik een paar uurtjes op mijn oude werkplek werken. Begeleiden met de handen op de rug. Vrijdag weer 3 uurtjes.
Twee keer in de week haal ik oudste op die is dan de middag en avond hier. Een dag in de week haal ik mijn moedertje voor een middag en avond. En ik fiets er twee keer in de week langs voor andere taakjes daar. Een dag in de week breng en haal ik jongste voor zijn vrijwilligers werk.
De studie gaat nu eindelijk ook weer beter. Daar zou ik dit jaar examen voor  kunnen doen. Nog even een paar maandjes de schouders er onder (nou ja een schouder dan) en nog een paar praktijklessen inplannen. Dat is nog flink moeilijk te regelen omdat er minder mensen op de locatie mogen zijn. Maar wie weet lukt het. Ik heb  nog tot volgend jaar oktober.
Als het niet te warm is kook en bak ik dat het een lieve lust is. Marietje is thuis dus die haalt een zwaar bakblik voor me uit de oven, of pakt een zware gietijzeren pan uit het kastje. Zo lukt het allemaal wel.
Deze week is een zware week, we gaan afscheid nemen van de vader van Marietje beste vriendin. Die is een paar dagen terug gestorven. Marietje is kind aan huis bij hen dus het zal zwaar worden voor haar. Vriendin was gisteren hier om even bij te tanken. Even gewoon een spelletje doen, even geen mensen zien die verdrietig op bezoek komen, om afscheid te nemen.( Vader ligt thuis).
Toch is er ook veel vreugde, gisterenavond mocht Marietje haar diploma tekenen en straks onze jongste. De taart staat klaar!

Weer een broodbakdagje

Ik blijf het mooi vinden. 

Het rijzen van deeg

De verwachting of het wel mooi en lekker wordt. 

Elke keer is het toch weer net even anders. 

Om zachte bolletjes te krijgen  moet ik ze nog even met boter bestrijken net  uit de oven. 

Hebben we genoeg tijd om ze af te laten koelen

Ik had ze gemaakt voor het ontbijt van vanmorgen..... 

Maar gisterenmiddag kwamen de pubers naar beneden gestormd.we ruiken vers brood! Zachte bolletjes? 

We hebben vreselijke trek..... 

Ook in de avond namen ze liever een vers bolletje dan iets anders. 

Ik neem nu maar een snee bruinbrood😜

Gezellig plekje onder het afdakje.

We mochten vorig jaar pallets ophalen om mee te knutselen.
Deze stonden al tijden in de weg omdat we er eigenlijk een kippenhok van wilden maken. Maar ik zag geen mogelijkheid om dit te realiseren. Van lieverlee stapelde we ze op,  toen zag het er opeens uit als een bankje. Twee andere pallets stonden rechtop en dat leek een soort kastje. Idee geboren. Met een plank, van de bouwmarkt in 4 laten zagen, was het kastje snel geboren.
Jongste schroefde de planken er op en zette het in de olie.
Ik ging op zoek naar een kussen voor op het bankje maar dat was wel een vreemde maat. Een kindermatrasje dan? En daar mooie stof om heen? In de kringloop was niets te vinden. Naast de kringloop is een outlet doe het zelf zaak en ook daar liep ik even binnen.
Daar vond ik een matrasje voor op een strandbed. Het onderste gedeelte is net zo  breed als de zitting van het bankje. Bingo!  Voor een leuk prijsje had ik het kussen mee.

Ik tornde  het middengedeelte los en knipte het bovenstuk er af. 

Binnen in zat het kussen dat twee cm te lang was. 

Stuk er af geknipt en zo kon ik ook precies  de stof goed gebruiken voor de afwerking met een extra randje er in.

De bevestigingsband die aan het bovenstuk zat er afgehaald en aan het onderstuk bevestigd. Zo kan het kussen niet van de bank schuiven. 

De kussens voor de rugleuning was andere koek. Eigenlijk had ik net iets te weinig stof, maar het is gelukt. 

De doorstiksels los maken uit de stof was een vreselijk werk. 

Het was jammer genoeg niet met een knoopje maar echt in een rondje gestikt. 

Op maat knippen, stikken,kussen er in en met de hand dicht maken.

Ik ben tevreden!!!

En met een paar items uit de kringloop en twee kleine plantjes voor 2 euro samen, maakte ik van het tafeltje weer wat gezelligs.

Een keer raden waar wij nu heerlijk zitten deze avond.