Kringloopschatten

Een geweldige fijne stretch spijkerbroek voor het werk voor maar 1,50. En hij zit als gegoten. Later keek ik naar het merk. Ik kende het niet: Rosner.

Toch maar even het merk opgezocht. 

Ik schrok me een hoedje. 

Nieuw is de broek 130,00 euro

Verder nog een lange zwarte rok voor het optreden dat ik over een paar maanden heb. Die is verplicht en je kan hem maar beter vast in huis hebben dan dat je er over een tijdje naar moet zoeken.  Deze was 4,50 en is echt als nieuw. 

Ook hier het merk opgezocht. Nieuw kost deze rok 80 euro ongeveer. Pffff

En ik vond ook nog een geweldig mooie handgemaakte bloempot. Azuur blauw geglazuurd voor 2,50😍.

Dit wordt de bloempot voor mijn orchidee die ik gestekt heb.

Dat waren wel weer pareltjes vandaag. 

Nieuwe agenda, leuk, handig en goedkoop.

Omdat ik al afspraken heb in het nieuwe jaar was ik op zoek naar een agenda voor het jaar 2020. En weer zie ik de mooiste, leukste en ook dure agenda's langskomen. De vorige twee jaar kocht ik een gewoon zwarte basic agenda en pimpte ik hem zelf op. Ook dit jaar was ik weer op zoek naar de simpelste, met als enige voorwaarden een elastiek er omheen en voldoende ruimte voor aantekeningen naast de normale  agenda indeling. . Toch kocht ik een net iets andere dan verwacht. Een achttien maanden agenda. Ik kan hem nu al in gebruik nemen. Dat vind ik net zo praktisch. Achter in heeft deze agenda een mapje, ideaal voor mij😉. Hoef ik hem er zelf niet in te maken. Ook vind ik deze indeling heel praktisch. Elke week voldoende ruimte, een hele pagina, voor aantekeningen.

Ik pimpte deze agenda ook weer op met tape en sticker.
En ik kwam tot het duizelingwekkende bedrag van 1,79.
Lang leve de winkel die begint met de A.
Nu maar even kijken of deze het ook een jaar volhoudt net als de andere agenda"s.

Stoppen met werken met 60?

Gisteren werd het me even te veel. Ik moet weer veel ballen hoog houden. En er wordt weer overal op gerekend. Even dit, even dat, mijn hoofd is vol en ik reageer niet goed op dingen. Nieuwe dingen leren kost me moeite. Soms ben ik letterlijk misselijk als ik iets doe wat ik toch beter anders had kunnen doen. Een overdreven reactie van mijn lijf welke ik mijzelf aan doe. Waarom moet ik perfect zijn🙄.
Het is duidelijk dat ik weer grenzen moet stellen.

*Maar niet meer extra werken.
*Op dagen waarop ik een late dienst draai de ochtend niet vol plannen. (de 3 doktersbezoeken voor een late dienst  van mijn moedertje laat ik nog maar wel door gaan 😏)
*Mijn rust pakken. Toch vroeger naar bed zeker op de dagen dat ik vroege dienst heb gehad of als ik de volgende dag een vroege heb.

*Als de studie buffer vol is stoppen met werken. 😜.
Als ik het goed heb uitgerekend kan dat als ik 60 ben.
Dan kan onze Marietje 5 jaar studeren, als ze tenminste thuis blijft wonen. Als ze ' op Kot' gaat zal ik nog tot 63 door moeten.

En eigenlijk vind ik 60 een mooie leeftijd om te stoppen.
Ik moet er niet aan denken om tot 68 jaar nog in de zorg te moeten werken.
Ik vertelde het Hubbie en hij is het er helemaal mee eens.
Hij heeft al een paar keer geopperd dat ik moet stoppen als het te veel wordt. We redden het wel zonder zegt hij.Maar ik wil de studie buffer vol hebben om te zorgen dat Marietje niet met een schuld begint straks.

Ik begon op mijn 19 de  in de zorg en heb, met een paar tussen jaartjes niet meegerekend, 30 jaar in zorg en welzijn gewerkt. Mijn  bijzondere gezin  is ook altijd een full time baan is geweest en mijn mantelzorgtaken zijn eigenlijk nu een parttime baan geworden. Al met al ben ik al 38 jaar aan het werk.
Dus, stoppen met 60 is zo gek nog niet.

Onrust

Vorige week kwam er weer een spoed opname voor mijn moedertje welke ook weer met een sisser afliep. Ze willen me boven nog niet hebben grapte moedertje. Ik ben blij dat ik nog even hier mag blijven.
Ondertussen lopen we maar weer elke dag met de de telefoon in onze zak en slapen we met de telefoon naast ons bed.
Onrustig is het, maar wanneer de volgende keer komt, weet niemand, dat kan morgen zijn of over een jaar. Geen idee. En of het dan weer met een sisser afloopt valt ook niet te voorspellen.
We hebben al wel vast afspraken gemaakt over wat er moet gebeuren als het wel echt mis gaat. Dat geeft weer een beetje rust. Maar verder, schrik ik van elk telefoontje nu.

Bloemengroet na 21 maanden.

De orchidee die ik heb mee genomen uit het huis van mijn vriendin die overleden is kreeg een tijdje geleden een stek. In plaats van een een bloem begon er een stek te groeien en daarin kwam 1 bloem. Bij de orchideeën hoeve vroeg ik om raad want ik wilde deze bijzondere gift niet verknoeien. Ik heb hun raad opgevolgd en anderhalve maand geleden durfde ik het aan om de stek van de moederplant te snijden. Gisteren maakte ik een foto. Want er groeit  een nieuwe luchtwortel aan. Teken dat hij is aangeslagen en verder kan groeien. De moederplant staat er nog mooi bloeiend naast. Want die heeft naast de stek ook een nieuwe bloeistengel gekregen..

Ik ben blij met deze plant. Voor mij een teken dat alles wat je  koestert voort blijft leven.

Ook al is zij er niet meer. 

Elke dag als ik de planten zie die ik van haar heb meegenomen,

 leeft ze voort in onze gedachten.

Plant eens een pit. De loquat.

Een aantal maanden geleden had Hubby een lunch die hoorde bij een cursus die hij deed. Er stond ook een hoop fruit waarvan hij een niet echt herkende. Het bleek een Loquat te zijn. Familie van de kumquat. De pit die er in zat nam hij mee. Thuis vertelde hij dat hij een bijzondere vrucht had gegeten en liet de pit zien.
Ik zocht het op en zag dat je deze pit tot een plantje kan laten uitgroeien. Ik zette de pit in een potje met turf in de kas
Tot mijn verbazing lukte het inderdaad. Het is nu al een plant van enig formaat en staat te pronken op mijn vensterbank.
Hier geniet ik van!

Spannend

Dat was het zeker. Er gebeurde het een en ander tijdens het laatste onderzoek van mijn moedertje. Waardoor duidelijk werd wat er met haar aan de hand was. Het viel niet mee en we kwamen met een hoop extra medicatie thuis. Maar het had zo maar anders kunnen aflopen tijdens dat onderzoek. Pfffff. Gelukkig liep het goed af.
De dag later nam ik haar mee naar de hei, want die wilde ze zo graag zien. Ik nam nog een paar mooie foto's, mijn kleine moedertje op de grote hei. Ze genoot en ik genoot dat ik haar zo zag genieten.
Wat er verder gaat gebeuren? Geen idee, ze is een mensje van de dag.....