Meevechten?

 Als ik thuiskom van het werk staat er een bezorgde zoon te wachten. Mam het is oorlog, ik ben 18, moet ik straks meevechten als Nederland in gevaar komt. Ik denk aan de brief die hij van het ministerie van defensie kreeg een aantal maanden geleden, waarin stond dat hij de leeftijd heeft om dienstplichtig te zijn maar dat hij niet wordt opgeroepen. Omdat dat op dit moment niet nodig is. Ik hoopte zo dat het nooit nodig zou zijn. Maar niets is zeker nu. Ik leg hem uit dat op dit moment de oorlog in het oosten is en we hopen dat het niet hier komt. Met een vliegtuig zijn ze hier snel mam zegt hij. Ook Marietje is bezorgd. Ze volgt het nieuws op de minuut. Voor ons is het al moeilijk te begrijpen  maar voor onze kinderen met autisme is het nog minder te bevatten. Hoe leg je het uit. Vroeger toen wij jong waren was de dreiging er vanwege de koude oorlog en maakte ik me er druk om. Ik was bang. Nu ben ik bang voor onze kinderen. Zij leven nu in een wereld van angst en geweld. Ik denk aan alle  mensen in de Oekraïne, ik kan alleen maar bidden voor een goede afloop voor hen. 

Rust creëren

 Ik wil zo weinig mogelijk winkels opzoeken, te veel prikkels en wil zoveel mogelijk zelf maken. Elke keer als ik iets maak en als het goed lukt of als het heel lekker is, krijg ik een positief gevoel. En dus bak ik broden, veel broden. Van de lucht van pasgebakken brood word ik vrolijk. En mijn kinderen vinden mijn brood heerlijk!

En dus maakte ik desembrood, ciabatta en pestobroden.

Ik heb een nieuwe manier gevonden om mijn brood te bakken. Ik gebruik een voordeeg welke ik minimaal 12 uur in een pot laat staan. Het gist in het brood wordt zo actiever en het brood luchtiger. Ik ga eens proberen of dat ook bij volledig volkorenbroden werkt.

Verder kreeg ik ook weinig rust door ons hondje. Ze was erg onrustig vooral snachts en elke keer moest ik er uit om haar rustig te krijgen. Ze heeft nu andere medicijnen waardoor ze minder pijn heeft. Zo kunnen we dit afscheid nog even uitstellen. Op dit moment kunnen we dit er niet bij hebben. Van een oude trui maakte ik voor haar een fijn mandje. Hij ruikt voor haar heerlijk vertrouwd en ze gaat er elke keer nu zelf inliggen inplaats van dat ze spulletjes van mij verzameld voor de deur en dan gaat huilen. Zo creëer ik weer een beetje rust.

Binnenkort staat er weer een grote stap op de planning voor Marietje. Zij heeft een plek gevonden waar zij gaat wonen. Voor ons best wel moeilijk, over een paar maanden ons meisje niet meer thuis. Maar voor haar een goede en logische stap. Tijd om de vleugels verder uit te slaan. 

Op scherp

 Als het zwarte monster weer op bezoek is bij een van je dierbaren, de wachtlijst voor hulp weer zo lang is, je na  maanden wachten dan op de intake alweer te horen krijgt dat je te complex bent voor de hulpverleners en je weer van het kastje naar de muur wordt gestuurd..... En als je dichtbij bij een van je vriendinnen ziet, hoe vreselijk de gevolgen van het zwarte monster zijn... Het angstmonster nestelt zich weer in mijn hoofd, alle zintuigen gespitst, alle filters verdwenen, ik vang alles weer op van iedereen. Sta constant op scherp, ook tijdens mijn ontspanmomenten vang ik signalen op. Voorbeeldje: Tijdens mijn vrijwilligerswerk voor de voedselbank  in een supermarkt terwijl ik in gesprek ben met een klant hoor ik een  bekende grom. Ik maak snel het gesprek af en haast me naar de kassa, daar staat een oud cliënt die overstuur is. Standje bijna ontploffen. Ik zoek oogcontact en hij komt gelijk naar me toe. Met moeite krijg ik hem gelukkig  weer op standje oranje in plaats van rood en kan ik hem terug naar de woonvoorziening sturen. Mijn antennes vangen nu alles op. Lastig soms. En vreselijk vermoeiend.  Afijn ik heb weinig inspiratie voor leuke berichtjes. Kan wel vertellen dat er een fijn bedrag over is gebleven welke gestort kan worden aan het goede doel. Het was minder dan de jaren ervoor. Ik merk dat de prijzen veel hoger zijn geworden. Maar we hebben ons best gedaan. Over een paar weken als we de vasten ingaan is er weer een poging om veel over te houden.

Op leergebied gaat het niet lekker, ik heb al weken niets gedaan, mijn hoofd kan het er niet bij hebben. In plaats daarvan poets ik, daar hoef ik niet bij na te denken ha ha. Werk in de thuiszorg was er wel veel, 3 collega's die corona hadden in hun eigen gezin, dus meer uren voor mij. Op de woonvoorziening was weinig inval werk deze maand, gisteren stonden er opeens drie diensten op vrij, maar alle drie de dagen gingen niet voor mij. Hubbie heeft vrijdag een dag vrij genomen en dan gaan we samen even de hort op. Beiden hebben we dat even nodig, even tijd voor elkaar.