snelle lunch

 Ik had een uurtje op het werk dat we een ontruiming moesten oefenen en daarna mocht ik weer lekker naar huis. Prima! Ik had zin in wat lekkers en bedacht dat ik nog wel wat sla , paprika, komkommer en radijs had liggen. Thuis gekomen maakte ik snel wat water warm voor de bouillon en had binnen 3 minuten couscous Daar door heen deed ik de groente en een plakje kaas in stukjes, olijfolie limoensap een augurk en wat peper uit de molen. Binnen 10 minuten stond er een lekkere  lauwwarme couscoussalade op tafel. sneller kan niet. En hij was me toch lekker. Soms kan het zo simpel zijn om iets lekkers te maken in een korte tijd.

stakingen

 Ik snap dat men wil staken in het openbaar vervoer om betere arbeidsvoorwaarden te krijgen. Het is ieders goed recht. Maar soms komt het zo niet uit!

Mijn hele ritme komt er door in de war en het kost me zoveel tijd. Vandaag moest jongste naar zijn werk worden gebracht, ook had ik daar een gesprek met de jobcoach tussen de middag en had ik mijn mantelzorguren bij oudste,  50 km verderop. Het kwam er op neer dat ik heen en weer bleef rijden. Vrijdag van het zelfde laken een pak. Op de dag dat Hubbie een dagje vrij heeft moeten we dus wel  zorgen dat jongste toch voor 8.00 op het werk is. Hebben we een afspraak om 10.00 en mogen we weer terug rijden om jongste weer om half 1 op te halen en thuis te brengen. Jammer van onze vrije dag.. Maar ja het is niet anders. Ik hoop dat de stakingen effect hebben. Net als de stakingen van de vuilnisophaaldiensten. Die hebben mooi gekregen waar ze op hoopten.

 Bij Marietje gingen ze een paar weken terug staken. Maar ze kon niet naar de bijeenkomst komen. De bussen die naar de demonstratie  gingen stonden  ergens anders in het land waardoor zij bijna 30 euro kwijt zou zijn aan reiskosten. En die heeft ze niet....

Ik heb trouwens nog  nooit gestaakt. Gedemonstreerd wel in mijn jonge jaren. Tegen kernenergie enzo.

Maar wie weet.... 

Werken om te leven of leven om te werken

 Gisterenavond waren we met alle kinderen en bonusdochter bij onze óudste'vriend. We kennen hem al van de uni van Hubbie en onze vriendschap is nog even hecht als toen. Al onze kinderen hebben een goede band met hem en hij voelt eigenlijk meer als familie. Gisteren aan tafel hadden we mooie gesprekken en een van de gesprekken ging over werken om te leven of leven om te werken. Vraag aan jongste was of hij binnenkort meer wilde gaan werken. Op dit moment werkt jongste 5 ochtenden in de week. Er was even verwarring bij jongste want hoe leg je uit dat je wel wil werken maar dat het niet altijd geestelijk en lichamelijk kan of goed voor je  is. Toch kon hij samen met mij duidelijk maken dat het er om ging dat je het naar je zin hebt op je werk en dat geld niet het belangrijkste is.. Jongste gaf een voorbeeld van een ex collega die voorheen veel te veel werkte en nu op het eind van zijn werkzame leven opeens in de gaten had dat hij daardoor zijn gezondheid heeft ondermijnd.  Hij heeft zoveel rugklachten dat hij niet meer kan genieten van de mooie dingen in het leven.

Jongste vertelde, ik ben nog jong, ik ben 19 en ik hoef nog niet veel te werken omdat ik nog bij mijn ouders woon. Ik ben nog niet zo erg sterk, maar vind mijn werk erg leuk. Daardoor wil ik wel werken maar niet  te veel werken. Als ik de hele dag werk ben ik aan het eind van de dag te moe om nog te kunnen sporten of ontspannen. Ik kan mijn hele leven nog werken , ik heb nog  tijd genoeg. Ik vind dat jongste gelijk heeft. 

Onze vriend is nu met pensioen en heeft de laatste 10 jaar van zijn werkzame leven ook heel andere keuzes gemaakt dan er van hem verwacht werd. Hij is in plaats van in de IT op een plek gaan werken waar hij zijn kooktalent en organisatietalent kon gebruiken. Ook hij ging in salaris veel achteruit. Maar wat is nu belangrijker. geld of geluk?

 Ook dochterlief werkt niet full time. Door haar beperking kan ook zij niet meer uren maken dan dat ze nu doet. Hierdoor zit ze financieel erg krap, maar zoals ze zelf ook zegt, ik ziet liever  krap en voel me lichamelijk redelijk dan dat ik veel werk en me slecht voel en ik niets meer kan in de weinige vrije uren. Het weegt niet tegen elkaar op. 

Hubbie gaat ook minder werken. We gaan salaris inleveren, maar krijgen meer vrije tijd. Tijd om te wandelen en fietsen, museum bezoek en familie en vrienden bezoeken. Veel meer waard dan meer geld verdienen. Tijd voor elkaar en voor je zelf is kostbaar. Het glipt door de vingers weg als je niet uitkijkt.

De keuze die ik laatst heb gemaakt was ook voor mijn geestelijk welzijn beter. Ik ben zo geraakt en maar heb(juridisch) laten zien dat ik niet over me heen laat lopen en dat in mijn recht stond. Toen dat duidelijk was heb ik een voor hen vreemde keuze gemaakt. Ik stond in mijn recht maar heb uiteindelijk gekozen voor mijn welzijn. Veel minder geld,  veel meer tijd, veel minder stress. 

Ach werken is vaak fijn en geld om te leven is echt nodig. Maar te veel  werken en niet meer genoeg tijd en fut hebben om te leven....nee daar gaan wij niet voor.

Langzaam aan

 zijn we weer begonnen, Hubbie werkt weer halve dagen, jongste is weer begonnen en ik heb mijn eerste halve  dagje werk er ook weer op zitten. Fijn om weer even wat anders te doen dan thuis zitten.

Ondertussen gaan we langzaam aan ook weer dingen in en om het huis doen. Ik heb de vlinderstruik kort gewiekt, wat plantjes voorzien van nieuwe aarde en potten en de eerste stekjes zijn ook al weer gesneden. Ik vond nog een paar bollen die ik vergeten was te poten en die uit liepen. Ik heb ze maar gewoon in de tuin gepoot en hoop dat er toch nog iets van terecht komt. De frambozen struiken heb ik terug gesnoeid en nu moet er nog iemand komen om de leilinden te snoeien, dat durf ik zelf nog niet. Ik was blij met mijn droger toen we allemaal ziek waren , maar nu heeft alles gisteren weer heerlijk buiten kunnen drogen. De kachel staat weer laag, toen we ziek waren stond die overdag ook gewoon aan en we douchen weer korter. toen we ziek waren stonden we er echt wel weer langer onder om de pijnlijke spieren weer even op te warmen en ons gewoon wat prettiger te voelen. De korte wandelingetjes worden weer iets langer en volgende week hopen we ons eerste hardlooprondje weer te maken.  Nu nog een beetje zin krijgen om het handwerken weer op te pakken. Maar ook dat komt vast weer goed. Morgen hoop ik de eerste keer weer naar mijn moedertje te gaan. Ik denk dat ik haar nu niet meer kan besmetten, Al met al loopt het weer, langzaam aan dat dan wel, maar we zijn er weer bijna.

Even buiten.

 Vanmorgen maar weer begonnen met een heel kleine wandeling. 20 minuten slentertempo.  Gisteren heb ik 10 minuten gewandeld en dat moest ik bekopen met een hartslag van boven de 150 en gelijk er na een slaapje doordat ik zo uitgeput was. Maar vanmorgen ging het OK. Ik zag vogels bezig met takjes voor hun nesten en ik genoot van de rust in de vroege ochtend. Ik hoefde natuurlijk ook niet te praten tijdens het slenteren omdat ik alleen was. Vanmiddag hoop ik weer een klein stukje te gaan. Even de negatieve er uit wandelen want ik merk dat ik nu zelf in een neerwaartse spiraal kom met mijn gedachten. Buitenzijn helpt mij meestal en bewegen.  

Nog ziek.

 Ziek zijn is niets voor mij.

Altijd sta ik aan, altijd, en nu moet ik verplicht gaan zitten. Ik ben te moe om wat te doen en hang wat in de bank die ik heb volgestouwd met kussens en dekentjes. Er gaan liters thee doorheen en wat ben ik blij met de enorme voorraad kamille die ik vorig jaar oogstte uit mijn tuin.Samen met een pot honing is dat nu mijn basis behoefte. Lekker zacht voor de keel. Ik heb ook geen zin om een breiwerkje te pakken of een haakwerkje. Ik suf wat op de bank of suf wat in mijn bed.Meer niet. Mijn ogen branden, mijn spieren protesteren en de hoofdhuid prikt. Gelukkig is de ellendige mondbrand over. Soms bel ik mijn moedertje, soms kijk ik een filmpje en val er bij in slaap. Een boek lezen lukt niet een boek dat ik al eens heb gelezen blader ik door en leg ik weer weg. Ik kijk op facebook en zie dat ik vorig jaar een flinke hardlooptocht liep door de hoge sneeuw en zie op een filmpje daarna een sneeuw bad nam in mijn ondergoed. Ik verbaas me. Ben ik dat?

Volgende week zal het wel weer beter gaan en ren ik vast weer rond. Maar daar moet ik nu nog even niet aan denken.

Veel geld over in januari en een positief huishouden grrr

 Ondanks dat we de laatste week de uitdaging met minimaal budget niet hebben gedaan vanwege toestanden rond mijn moedertje, hebben we flink geld overgehouden. Er ia al geld naar een goed doel gestort , maar de voedselbank gaat ook nog een deel krijgen. Ik wilde binnenkort het weekje inhalen, maar de vastentijd komt er ook weer aan en dan doen we ook weer 40 dagen heel rustig aan. Eerst maar weer eens rust in de tent krijgen.

Want rust die is er nog niet. Moedertje werd  elke dag bezocht, Jongste zoon werd ziek  de griep en Hubbie ook.

Ik mantelzorgde bij oudste, werkte een dagje en werkte mijn huis helemaal door want die had een week lang geen stofdoek gezien toen de toestand zo was dat moedertje niet alleen gelaten kon worden.

vrijdagavond zat ik in een stoel voor de haard bij een knappend vuurtje  in mijn schone huis en voelde ik mij eindelijk weer heel even rustig. We keken naar de misgelopen afleveringen van de slimste mens en ik ontspande. Zaterdag begon Hubbie erg te hoesten en werd mijn keel ook wat rauw. Maar weer even een testje gedaan en binnen een minuut was het Bingo voor Hubbie. Die van mij duurde 10 minuten voor er een positief streepje te zien was. Allebei corona dus.

Vandaag begon jongste zoon te hoesten en ook die testte ik positief. Die was net vrijdag weer begonnen na een week ziek zijn, Ondertussen hebben Hubbie en ik koorts, hoofdpijn en hoesten we de longen uit ons lijf. Gezellige boel hier. Gelukkig is mijn zusje weer terug en kan die mijn moedertje in de gaten houden,

komt vast ooit rust in de tent.