Niets is zeker.... en bijennieuws

 Tja, wat zal ik zeggen.

De uitslag was niet de uitslag die ik gehad wilde hebben. Vanaf donderdag stond opeens alles opnieuw op de kop. Vandaag mocht  ik weer naar het ziekenhuis voor een tweede echo en meerdere grotere biopten  en dan volgende week weer een uitslag bij de chirurg. En dan zien we wel weer verder. We hopen er op dat het allemaal toch nog mee mag vallen. Vandaag lig ik een beetje op de bank buiten omdat ik toch wel wat pijn heb na deze ingreep.

En ondertussen draaide alles gewoon door tijdens die onzekere periode van wachten .  Ik ging zoveel mogelijk op stap, wandelen en wandelen en wandelen en......Ik heb een bijenvolkje. Met behulp van twee anderen geschept Wat was ik blij met hun hulp want dit was een moeilijke. In een pergola om een paal heen in een hekwerk We konden een groot deel van de bijen scheppen maar dit duurde wel 2 uur. . En twee dagen later schepte ik nog een kluit bijen in mijn eentje die waren blijven zitten na de eerste schepsessie. Ik merkte dat de bijen mijn onrust overnamen en enkelen gingen gewoon in de aanval. Nadat ik de bijen van de tweede schepsessie bij de anderen in de kast  liet lopen, werd ik rustiger en de bijen ook. Ik heb nog veel te leren. Over bijen en over mijzelf.

Schrikken, maar we hopen dat het vast goed komt

  Vorige week deed ik mee met een bevolkingsonderzoek, de derde in twee maanden.

 Terwijl ik dinsdag nog even zat na te praten in de bieb met iemand van het vrijwilligerswerk werd ik gebeld door mijn huisarts. Bij het onderzoek naar borstkanker was er wat gevonden. Voordat ik de brief met de uitslag  zou krijgen, die zou vrijdag op de mat liggen, belde hij me liever even op om te zeggen dat ik een afspraak kon maken in het ziekenhuis, anders zou er weer een weekend tussen zitten. Tja en dan gaat er weer van alles door je hoofd. Wij zijn een familie waar iedereen te maken krijgt met de ziekte kanker. Vrijdag ochtend om 8.00  mocht ik gelukkig al voor  een ander soort  foto's en omdat ook daar wat op te zien was ,een echo en  daarna nog een punctie. Gelukkig zit er dan een arts bij om alles uit te leggen. Er zit inderdaad een kleine tumor maar zoals het er nu uitziet lijkt het goedaardig. Deze week wordt het hele biopt onderzocht( nu was er even een klein onderzoek van het biopt of er al afwijkende cellen te zien waren, want dan kon ik gelijk door naar de mammapoli) en dan krijg ik voor donderdag de uitslag.  We zochten daarna even ons 'stam"koffietentje , Brounies en Downies op om  alle spanning van ons af te laten glijden met een goede kop koffie en een flink stuk  appeltaart. Ik word altijd vrolijk als we daar zijn. En vanuit daar liepen we ook nog naar de ANWB voor wandelschoenen voor Hubbie. Die van hem zijn echt versleten.

Omdat we toch al een eind op weg waren, het ziekenhuis ligt drie kwartier verderop, reden we door naar een imker winkel waar ik mijn inkopen deed die ik nog nodig had. Vorige week bij Blogster Grandma geweest, (wat was het gezellig, alsof ik haar al jaren ken... ) en daar had ik een bijenkast overgenomen. Ik  had daar nog wat kleine dingetjes voor nodig. Verder had ik nog een imkerjack met kap nodig en een beroker. Daarna bedacht Hubbie dat we ook nog wel naar de grootste bierwinkel van het land konden rijden.  Hij keek zijn ogen uit en kocht een aantal leuke onbekende bieren. Al met al waren we toch de hele dag op pad zo en hebben er een mooie dag van gemaakt.(en veel geld uitgegeven)En toen we thuis kwamen lag er een brief op de mat met een financieel meevallertje voor Hubbie ( echt heel onverwacht) en de verwachtte brief van het bevolkingsonderzoek. 

We vieren elke dag het leven,  ook op de dagen die wat moeilijker zijn.