Leeg

 Ik heb het vaker in deze tijd van het jaar. Ik kijk dan met andere ogen naar alle versiering, alle zinloze nietszeggende reklame, alle vreselijke 'over de top' kleding en eetwaar. Ik waan me soms in Amerika. Als je in de L.i dl al ingevroren Kreeft, Krab en giga grote garnalen kan kopen.......Waar gaat het over!... Ik krijg een appje te lezen die mijn moeder kreeg... ... En voel me naar.. Ik druk de app opmerking weg. Hoezo kerstgevoel...Het lijkt alleen wel ikke, ikke, ikke, veel, meer, meest. Het lijkt één groot commercieel gedoe. Trekken aan mensen, hier moet je zijn, dit moet je hebben. 

Ik steek een kaarsje aan, zet thee en pak mijn breiwerk. Trek een deken over me heen en trek me terug. 

Een engeltje op mijn schouder

 Pas geleden reed ik op een tweebaansweg naar ons dorp toe toen een vrachtwagen die mij tegemoet kwam opeens op mijn baan kwam.Bijna een frontale botsing. 1 tel later zat ik bibberend achter het stuur het engeltje op mijn schouder te bedanken. Huilend ben ik de weg verder naar het dorp gereden. Zo geschrokken. De hele dag was ik er verder van slag van en in de nacht kwam het terug   in een nare droom. Voor dat ik kinderen had ben ik ooit met een mes bedreigd door een cliënt. Ook toen verwerkte ik het in mijn dromen. En duurde het best een tijd voordat ik het verwerkt had. En het gekke was dat ik vannacht opeens weer droomde dat ik werd aangevallen.

En weer werd ik me er van bewust dat je zo veel kan plannen maar dat het zo maar anders kan lopen.  Ik ga gewoon verder met :'Leef bij de dag', en 'geniet van alle kleine dingen'.  En mijn dagelijkse wandeling in de vroege ochtenduren werd er een waarbij ik mezelf nog meer genoot van alle geluiden in schemer en de frisheid van de nieuwe dag.