Afstand houden???

In het dagelijks leven buiten de deur lukt het aardig. Als ik buiten loop wijk ik van het pad af als er tegemoetkomende wandelaars komen. Tijdens het boodschappen doen gaat het ook prima. De strepen op de vloer geven aan hoever je van iedereen af moet staan. Als ik bij mijn moedertje op bezoek kom zit ik minimaal 1,5 meter afstand van haar een kop koffie te drinken. Ontsmet ik mijn handen de deurklink en de kraan.
Hoe anders is het in de gehandicaptenzorg....
Ondanks dat ik in de ziektewet zit ben ik wel alle uren aanwezig en werk ik mee zo goed en zo kwaad als het kan. De zware dingen doe ik niet, maar verder.....
De bewoners hoesten en niezen in het wilde weg. Elleboog hoesten is er niet bij. Kwijl, snot, ontlasting, urine alles moet worden opgeruimd. Handschoen aan en daar gaan we weer.
We lopen in onze eigen kleding. Thuis moet die gelijk in de was op 60 graden. Mondkapjes zijn er niet. Kan ook niet.
Afstand houden, kan niet. Helpen met eten en drinken. Dagelijkse verzorging. Een knuffel krijg je ook gewoon, of een tik. Trek je een sok aan bij iemand die zit heb je kans op kwijl op je hoofd.
Help je een bloes dicht doen, kans op een hoest in je gezicht. Je kan niet alleen achter iemand staan bij de verzorging.
Gelukkig mogen onze mensen niet meer weg. Kans op besmetting is dus wat kleiner geworden. Maar het blijft eng..... Afstand houden kan hier niet.... En zo leef ik in twee heel verschillende werelden.....

Spelletjesmonsters

Dat zijn wij, allemaal. Onze kast in de huiskamer is gevuld met heel veel verschillende spelen van Catan, carcasonne, machiavelli. Heel veel andere 999 spelen en dan nog de wat ouderwetse spelen als triomonos, rummicub ect. Boven op zolder staan ook heel veel spelen,, ik denk ook wel een stuk of 40. Een heel dressoir vol.
Een keer of 4 per week spelen we een spel in de avond en nu tijdens de crisis eigenlijk elke avond wel.
Vanavond speelden we weer een machiavelli editie.
Dit spel kochten we in de kringloop een tijd geleden hoor 3 euro. We zijn er blij mee.

Het geeft ons uren lang gezelligheid. 

Maanmannetjes gespot,

En zo kwam het, dat ik in  de nacht in het ziekenhuis was waar mannetjes rondliepen in witte pakken met maskers. Waar ik eerst werd getempt (door een compleet ingepakt persoon, geen idee of het een man of vrouw was tot er wat werd gezegd) voor dat ik mee naar binnenmocht. Waar bewaking rondliep en alles was afgezet met linten. Ik voelde me in een vreemde wereld, een mengeling van oorlogsgebied en sciencefictionfilm. Het was goed dat ik er bij was, het was nodig.....
Maar wat een toestand zo...... Hopelijk verdwijnt het virus binnenkort uit het land....

Door Corona veel drukker dan anders

Omdat de dagbesteding van mijn moedertje stopte door de corona, de hobbyclub, de gym, het eten in het restaurant en de kerk zit mijn moedertje in een isolement. Mijn zusje en ik bezoeken haar ieder om de dag om het allemaal wat dragelijker te maken. We gaan dat met haar naar het park en lopen een stukje. Ook bij oudste zoon is de dagbesteding gestopt en mag ook zijn begeleidster niet langskomen. Oudste heb ik dus een paar dagen hier. Jongste heeft begeleiding nodig bij het plannen  van zijn werk, en moet worden geactiveerd om te werken. Hubbie zit thuis te werken en Marietje volgt ook thuisonderwijs. Op het werk is het een drukte van belang, er zijn  zieken. We lopen de benen uit ons lijf.....
Ik zal blij zijn als dat stomme virus er niet meer is. Al mijn bijzondere kinderen reageren weer anders op alle berichtgevingen. Wat een onrust.....

Dagje mantelzorgen

Van te voren stuur ik een app. Zeg oudste, ik ben tussen 10 en  half 11 bij je. Hij moet het lezen want op de app zag ik dat hij half 9 online was. Als ik aankom bij zijn appartement moet ik lang wachten tot er wordt opengedaan. Aan zijn haar te zien komt hij net uit bed en ook ruikt alles niet te fris in huis. Als hij gaat ontbijten loop ik de keuken in. Ik schrik me een hoedje. Wat een bende.. Ik haal de vuilniszak er uit, maak de vuilnisbak schoon en zet hem op de kop op balkon. Ik zuig de vloer, doe de afwas van een dag of drie en haal alles wat niet fris meer is uit de koelkast. Ik sop de keuken voor zover mogelijk met anderhalve hand en geef zoonlief aanwijzingen voor de badkamer en de wc. Ook daar schrik ik me een hoedje. We werken samen anderhalf uur door en dan vind ik het welletjes. We gaan naar de stad en drinken daar koffie en doen de boodschappen. We kopen nog wat huishoudelijke dingen en als we thuis zijn ruim ik alles weer in. Tijd om afscheid te nemen. Ik pak de auto naar mijn volgende klantje. Daar gaat net de vader weg die daar het huis heeft gedaan. Fijn dat je nog steeds bij haar komt Marie, zegt hij. Dat doet haar en mij goed. Ik kom voor een praatje en wat spelletjes. Gezellig. Om half 4 ga ik weer op huis aan. Uitgeput.
Deze kwetsbare mensen hebben veel meer zorg nodig dan dat er geleverd wordt. Want meer geld is niet beschikbaar voor deze groep. Wat nu als ouders  en mantelzorger gaan uitvallen. Wat als we niet meer kunnen komen.....
Soms maak ik me er erg bezorgd om....
Als ik bijna thuis ben denk ik aan het gemeentehuis dat verbouwd wordt, 25 miljoen euro......
En een paar uurtjes extra hulp voor mijn  Oudste kost te veel......
Gekke wereld.

Voorraadje kikkererwten

Deze week aten we we weer falafel en dan kook ik ook altijd kikkererwten voor een voorraadje in de vriezer. 

Ik heb dan toch de kikkererwten al in de week. Voor falafel gebruik ik altijd 2 dagen geweekte rauwe kikkererwten. 

De kikkererwten die dan overblijven kook ik en vries ik in kleine porties in. Elke keer als ik broodbeleg wil maken haal ik een klein potje er uit en maak ik humus. 

Gisteren maakte ik de klassieke humus. 

We vierden de verjaardag van Hubbie. We aten deze op stokbrood bij de zelfgemaakte tomaten, zoete aardappelsoep en uiensoep. 

De taarten kocht ik gewoon. Dit om de rust er nog even in te houden. Ook lekker😉. 

Toch vooruit komen ook al gaat het achteruit

De laatste dagen worden mijn klachten niet beter, eerder erger.
Ik word weer wakker van een vervelend gevoel in mijn arm en kan nu alleen nog maar op mijn rug liggen zonder dat ik gevoelsstoornissen krijg. Ook de fysio zag en voelde de achteruitgang. Ze adviseerde me om toch maar weer contact met de arts op te nemen. Volgende week heb ik een afspraak daar. En daarna met de bedrijfsarts.
Het rennen lukt ook niet meer, 3 km en dan is het op. Ik sukkel achteraan en heb geen energie. Halverwege de training haak ik af. Mijn loopmaatjes hebben beiden hun eerste echte halve marathon achter de rug. Ik heb ze van harte gefeliciteerd, maar moest wel  even slikken. Ik was al zo dichtbij, driekwart jaar terug. Ik liep ze allemaal voorbij en loop nu achteraan te sukkelen.
Ik heb  goede wandelschoenen gekocht. Stevige stappers bij de A. Nwb. Ze gaven 60% korting dus ik nam de gok. Ze zitten gelukkig heel goed. Ik ben nu maar aan het wandelen geslagen. Gisteren begonnen en de eerste 10 km zitten er op. Vooruit komen zal ik!!
Ook al ga ik achteruit. Stil zitten kan altijd nog, dus blijf ik gewoon lekker in beweging en hoop ik dat het weer beter mag gaan.