In een dag 25 jaar ouder....

Alweer werd mijn moedertje niet goed en reed ik achter de ziekenauto naar het ziekenhuis. Gelukkig mocht ze weer mee naar huis na een dagje onderzoek en een kuur. Ze is nu wel de weg een beetje kwijt, weet niet meer in welk jaar we leven ect... Hopelijk komt dat weer goed. Vandaag vond ze dat ze in een dag tijd toch wel erg oud geworden was...... Tja gisteren dacht ze 25 jaar jonger te zijn.... Dan gaat het toch wel hard.... Gisteren dacht ze ook dat ik twee kinderen had... En vandaag heb ik er 4😜.
Gelukkig smulde ze wel weer van een ouderwets heerlijke zuurkoolschotel. Het nieuwe er aan is  was dat er geen gehakt meer in zit maar vega gehakt. Maar het smaakt gelukkig nog ouderwets lekker😊.

De mist.....

Half 4. Ik rijd in mijn auto in de stralende zon en geniet van de mooie kleuren van de bomen. De radio staat  aan en ik zing uit volle borst mee. Opeens zie ik op de velden een lage mist opkomen, mooi denk ik nog.... Maar een halve minuut later rijd ik opeens tegen een muur van dikke mist aan. De wagen voor me staat opeens op de rem en ook ik minder snel mijn vaart en doe mijn alarmlichten aan. In de achteruitspiegel zie ik in plaats van een stralende zon een vage bol in de lucht. Er doemen  opeens lichten op van een auto  die mij net op tijd ziet. Opeens is alles anders, de kleuren zijn weg en alles ziet er even grijs en kleurloos saai uit. Ik rijd langzaam verder. De lichten voor me volgend, niet te dicht er op, want als de auto voor me moet remmen lig ik er tegen aan. Ik zit krampachtig naar voren gebogen op de stoel, dichter bij het raam in de hoop dan beter te kunnen zien waar ik rijd. De radio heb ik al zachter gezet, het leuke liedje irriteert me.
Was dat nou het bord van de afslag waar ik af moet? Ik ben zo gefocust om recht achter mijn voorganger te blijven dat ik niet op let. Net op tijd neem ik de afslag en kom ik op een tweebaans weg. Nog 10 kilometer en dan ben ik thuis. Elke keer schrik ik als ik een tegenligger tegenkom, ik word even verblind en zie daarna de weg helemaal niet meer. Voor me is geen auto te zien. Zit ik goed? Ik zweet van spanning en doe de radio uit. Opeens zie ik een groot grijs vlak opdoemen, een aanhanger van een tractor met zulke kleine lichtjes die ik bijna niet zie.Dat ging net goed. Ik moet er achter blijven en hopen dat achter mij geen auto zit die snel rijdt. Gelukkig heb ik wel een mistlamp. Ik kan ook niet inhalen want een tegenligger zal ik niet op tijd  zien aankomen. Ik sukkel achter de tractor aan en na een tijdje slaat hij af. Ik rijd de laatste kilometers naar huis en slaak een zucht van verlichting als ik de straat in rijd. Ik ben er. Wat een inspanning kostte mij dit. Thuis achter een kop thee bedenk ik me dat dit precies een  voorbeeld is van een depressie.
Je ziet het niet aankomen. Je zit er opeens in, ziet geen licht meer, bent gefocust om op de smalle weg te blijven en kan je daardoor niet meer  interesseren in wat er nog meer   gebeurd. De kleuren zijn anders, alles is gedempt. Je weet niet meer wat je moet, men zegt wel dat je alles anders moet zien, maar jij ziet het niet. 'Kom op kijk vooruit...' maar als alles mistig is zie je niet zo ver vooruit.
Je bent bang voor wat er komt, je kan niet meer achterom kijken naar al het moois wat er was, want ook daar is het mistig.....
Alleen krampachtig kijken, een paar meter voor je uit, zorgen dat je niet van de weg af rijdt...... En na een half uurtje ben je uitgeput omdat het allemaal te veel energie kost....
Ik was blij thuis te kunnen komen..... Hopelijk lukt het degene die een depressie heeft ook.....

Je hoofd leeg rennen.

Als ik buiten sta en de snijdende wind in mijn gezicht voel vraag ik me af hoe ik in hemelsnaam heb bedacht dat ik dit leuk vind.
Maar na 500 meter weet ik het weer, ik begin mijn ritme te vinden en opeens is het er weer, ik kom in een soort van trance. Ik hoor alleen het geluid van mijn schoenen op het pad, loop onder de hoge bomen en de bladeren dwarrelen naar beneden. Ik ruik de herfst voel de wind en herhaal in mijn hoofd een mantra. Het wordt weldadig warm in mijn lijf.
Voor ik het weet is mijn rondje van 5 km om en loop ik weer in de bewoonde wereld. Als ik langs de sportschool kom zie ik mensen op de loopband, ik hoor de dreun van de muziek. Snel ren ik de bocht om en loop het laatste stukje door het park. Na een paar minuten sta ik voor mijn deur. Heerlijk, hoofd leeg, na zo'n week kan ik dat echt gebruiken. Mijn maandag kan weer beginnen, fris en fruitig😉

Gelukkig niet versleten

Voor een uitslag van een vervolg onderzoek  vanwege het hoge cholesterol mocht ik bij de arts op visite komen. Omdat alles verder goed is, gewicht, bloeddruk, conditie ect, zal de kans op een aandoening niet groot zijn. Heel fijn!
Mijn vraag of ze ook even naar een gewricht van mij wilde kijken, waar ik al maanden last van heb, stelde haar minder gerust. Het leek er op dat er artrose is ontstaan. Gelukkig maakte de foto duidelijk dat dat niet het geval is. Mijn schouder is overbelast. W.s de pezen geïrriteerd. We gaan weer door met fysio. Het zou wel fijn zijn als ik mijn arm weer zonder pijn normaal kan bewegen.