Een nieuwe dag

Als ik mijn ogen open doe ben ik blij.
Gelukkig ook deze nacht is weer voorbij. Ze duren lang de nachten. Nu helemaal, nu het in huis nog zo warm is. Ik word elke nacht een paar keer wakker van de pijn, maar nu het zo warm is val ik ook weer slechter in slaap. En zo komt het dat ik elke avond in slaap val op de bank omdat ik slaap te kort kom.
Elke ochtend probeer ik  wat te doen. En met beetjes lukt het wel.
Als ik minder pijn heb doe ik weer wat meer, met veel pijn wat minder.
Toch moet ik accepteren dat het niet allemaal gaat lukken wat ik wil. Maar hé , we eten nog elke dag goed en gezond. Het huis wordt stukje bij beetje gedaan, behalve het zwaardere werk.
De was is bijgewerkt, de boodschappen worden gedaanen de groentes worden van het land gehaald. Mijn moedertje krijgt alle aandacht en wordt  naar de artsen gereden (ja, zijn weer verdachte plekken gevonden, dus de eerste ingrepen zijn al weer gedaan), mijn oudste wordt 2 dagen in de week door mij bezocht of gehaald en gebracht. De jongste 2 worden gebracht en gehaald en begeleid. En de studie gaat stukje bij beetje richting het eind.
En soms, mag ik een dagje begeleiden met de handen op de rug....
Maar er blijft nog veel liggen wat ik wil en daar ben ik snachts mee bezig.... Als ik wakker lig en het donker is terwijl de warmte op mij drukt, dan voelt het alsof ik niets kan wat ik wil, dat er elke avond dingen blijven liggen, dat ik alleen maar slechter word, dat ik dingen niet af kan maken. Ik pieker tot ik weer in slaap val. En als het weer ochtend is ben ik  blij, gelukkig de nacht is  voorbij. Een nieuwe ochtend, een nieuwe dag, nieuwe kansen...