Woensdag is het en ik sta met mijn schilderspullen te wachten tot ik word binnen gelaten bij oudste. Het duurt even, maar dan mag ik bovenkomen. Aan zijn gezicht zie ik gelijk dat het niet goed gaat. Ik pak mijn ezeltje uit en mijn pallet. Zijn schilderij zet ik op de ezel en dat vindt hij OK. Hij verdwijnt naar de keuken en haalt een kop koffie voor hem zelf. Mij biedt hij niets aan maar aan zijn houding zie ik dat ik beter even niets kan zeggen. Dan bij de eerste streek van zijn penseel begint hij te ratelen. Hij ziet geen vrienden meer. Hij mist zijn oude leven zo. Hij vindt het niets meer aan. Zijn stem klinkt steeds harder en na een half uur staat hij op. Ik moet naar buiten, Mam. Frisse lucht, ik stik gewoon. We dekken de verf af en pakken onze jassen. Snel zoek ik een wandeling op een afgelegen stuk en rij er naar toe. Onderweg horen we het nieuws dat er heel veel extra corona besmettingen zijn. Hij kreunt naast me, nee he, mam, we komen er nooit vanaf. Ik baal er van. Zijn handen steunen zijn veel te zware hoofd. Gelukkig zijn we bijna bij het bos. Hij stapt snel uit en loopt met reuze passen en wild zwaaiende armen weg het bos in. Ik kan hem amper bij houden. Zijn voeten stampen in de plassen en af en toe glijdt hij bijna uit in de modder. Na een kilometer of 2 lijkt hij wat rustiger te lopen en krijgt hij wat meer oog voor de omgeving. Ik kan hem eindelijk inhalen en loop met hem op. Hij wordt rustiger en begint dan ook te praten. We maken afspraken. Ik neem zijn knutsel spullen mee naar ons huis vandaag en hij komt het weekend bij ons. We gaan grillen en drinken dan een wijntje bij het eten in het weekend. We gaan de kachel aansteken en mooie muziek draaien. Hij kan bij ons knutselen als hij wil. Hij kijkt weer wat vrolijker. Dan ben ik niet meer zo alleen mam. Het is zo naar zo zonder vrienden. De wandeling van 6 km is voorbij. We stappen de auto weer in. Hij gaapt hardgrondig. We doen nog even wat boodschappen en dan komt hij weer redelijk ontspannen thuis. Tot zaterdag mam. Tot zaterdag jongen. Fijn dat je komt. Hij draait zich om zwaait niet meer en verdwijnt. Voor ik wegrijd moet ik even tot me zelf komen Stomme corona. Maar ja, we gaan maar weer door...Ik hoop dat ik hem hier ook weer door kan slepen....
Hè Marie, wat moeilijk allemaal! Wat goed dat je hem meegenomen hebt om te wandelen in het bos. Zo te lezen knapte hij daar al van op. En fijn dat hij het weekend bij jullie komt. Iets om naar uit te zien voor jou en je oudste zoon.
BeantwoordenVerwijderenEen hartelijke groet van Jo.
Mijn moedertje liet mij net de libelle zien.er stond een stuk in waarom het wandelen in bos zo heilzaam is. En niet alleen hij ,maar ook ik knapte er van op. Het is naar om je kind zo radeloos te zien.
VerwijderenHeel herkenbaar. Ook ik vind het op het moment een hele moeilijke tijd en kijk met angst naar de maanden die er nog aan zitten te komen. Ik moet niet zeuren, hoor ik mensen denken, ik heb immers de kinderen om me heen? Maar ik mis mijn ouders, familie en vrienden dicht om me heen, merk dat bepaalde symptomen zich de kop makkelijker opsteken. Is dit alles wat er gaande is voor ons als autisten zwaarder? Ik heb geen idee. Voor mij wel heel erg verwarrend allemaal, met al die wisselende berichtgeving en daardoor moeilijk te begrijpen.
BeantwoordenVerwijderenHerkenbaar verhaal..
Het is zo ongrijpbaar he. Die onzekerheid over wat er gaat gebeuren, wat de volgende regels zijn, hoe lang het gaat duren ect ect. Het is al zo moeilijk voor mensen die geen beperkingen hebben....
VerwijderenIk wens jou en jouw gezin ook veel sterkte toe in deze nare tijd.
Wat rot voor hem en indirect ook voor jou. Fijn dat hij dit weekend naar jullie toekomt, maar kan hij niet 1 of 2 vaste vrienden bij hem uitnodigen? Gewoon even gezellig een avondje bankhangen met een vriend. Op gepaste afstand mag dat toch gewoon? Dat kan het misschien wat minder zwaar voor hem maken.
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook mijn gezin, maar bewust spreek ik elke week met 2 vriendinnen af. Gewoon om de druk er vanaf te halen. Thuiswerken en alleen zorgen breekt je compleet op.
Sterkte en ik wens jullie een fijn weeekend.
Dat wordt heel moeilijk. Hij heeft weinig vrienden en deze wonen allemaal ver weg. Meestal spreken ze midden in het land ergens af voor een event. Maar deze zijn afgelast. Door zijn en hun beperking is het ook moeilijk nu met reizen. Het advies is namelijk om alleen reizen te maken die noodzakelijk zijn. En als je autisme hebt zijn de regels zo moeilijk, want wat is noodzakelijk?
VerwijderenAch ik krijg tranen in de ogen van je blog het is zo moeilijk voor mensen met een beperking en zo moeilijk als je iets geestelijk heb.Ik zie het ook op mijn werk. Ik wens jouw maar ook je zoon veel sterkte.
BeantwoordenVerwijderenDank je
Verwijderengoh Marie..
BeantwoordenVerwijderenja dat is vreselijk moeilijk, ik kan me niet eens voorstellen hoe het met kinderen moet zijn deze crisis weet je...
voor mij blijft alles het zelfde, als je alleen bent werkt dat zo, maar voor veel jonge mensen ook jouw zo'n... 'n crime, ik hoop dat we het gaan redden met z'n allen
xxx
Dat hoop ik ook.we gaan het zien.🍀🙏
VerwijderenIk ben erg geraakt door jouw verhaal, las het vanmorgen en dacht er de hele dag aan. Wat geweldig dat hij bij jullie mag schuilen. Niet iedereen heeft zulke fijne ouders. liefs en sterkte.
BeantwoordenVerwijderen