Spijkers met koppen

 Gisteren toog ik gelijk de zolderkamer op, om een en ander uit te zoeken en te ruimen zodat er een gewone slaapkamer gerealiseerd kan worden. 

Er kon een hoop weg er is lekker ruimte gemaakt. Alles staat weer op de goede plek en er is genoeg ruimte  voor een vast bed.(iemand moet alleen nog de overbodige spullen naar beneden sjouwen en naar de kringloop brengen. ) voor dat ik een bed ging bestellen keek ik nog even op Facebook en daar stond opeens een mooi bed te koop voor 10 euro in de buurt. Jongste is die met mij gaan halen. Nou ja, ik reed de auto en jongste sjouwde het bed, dat al in onderdelen was, de auto in. Thuis haalde hij alles er keurig weer uiten bracht hij het naar de garage. Morgen brengt hij het naar zolder en zet hij het in elkaar. Handig zo. Nu nog even een matras regelen en WiFi op zolder en dan ben ik weer klaar. Ruim op tijd. Want de lock down is nog niet afgekondigd. 

Grote verandering in huis door Corona

 Oudste is hier het weekend. De tafel ligt vol met spullen , oudste werkt met foam en ik zie hem genieten. De dingen die hij uitdenkt om te maken blijven meestal maanden in zijn hoofd zitten. Gisteren heeft hij  eindelijk de papieren versie van een helm uit elkaar gehaald en op  foam getekend en uitgesneden.

Tussen door gaan we nog even naar de bouwmarkt voor de benodigde lijm. Het is gelukkig doodstil daar. We zijn snel terug en hij werkt lekker door. Om half 6 moet hij toch echt opruimen want de eettafel zal weer voor  het eten gebruikt worden. We gaan grillen en zitten lang aan tafel.

Er wordt gezellig gekletst maar ook serieuze dingen besproken. Een van die dingen is dat corona toch een hoop stuk maakt in het leven van oudste. Met het gezin hebben we besproken dat oudste ,als er een lockdown komt, weer tijdelijk hier komt wonen. De zolder kamer waar nu gewoon een luchtbed ,voor als oudste hier slaapt, ligt wordt een echte slaapkamer. Morgen zal ik beginnen met ruimen en sorteren. Hubble zal de spullen die naar de garage kunnen verplaatsen. We gaan het simpelste houten bed bestellen bij de I.kea. En jongste zal die in elkaar zetten. Het bureautje dat er staat en nu gebruikt wordt voor schilder en teken  spul wordt een plek waar een laptop kan staan en er komen weer bakken onder het bed waar hij zijn kleding in kwijt kan. Plek voor een kast is er niet. En dat hoeft ook niet. Alles is tijdelijk. 

In de avond zitten we lang bij de houtkachel. Muziek aan, Hubbie leest, ik brei en oudste tekent. De anderen zitten boven, de een achter de computer de ander achter huiswerk. Vandaag breng ik hem weer naar zijn eigen  huisje. Morgen heeft hij daar begeleiding en dan de volgende dag weer dagbesteding. Woensdag ik hij weer hier.We gaan het zien. Komt de lockdown dan zijn we wat hem betreft voorbereid.

Conditie van een 18 jarige als 58 jarige?

 Toen ik eergisteren klaar was met een zware brug training (verschillende keren stations trappen op met twee treden gelijk, trap af hardlopend, verschillende keren  brug op met 5,5minuut per km en af met 5 minuten per km op een  8km lange route )kreeg ik een melding op mijn horloge. Nieuw record, VO2 41 uitstekend. Geen idee wat dat betekende. Bij het fietsen vorige week was het ook al een hoge score. Ik ben het toch maar eens na gaan zoeken. Het heeft te maken met je zuurstofopname , je hartslag en de duur van je loop. Door een coopertest te doen,, 12 minuten hardlopen en een zo groot mogelijke afstand afleggen kan je je VO2 vaststellen. Het is niet echt heel nauwkeurig want om het medisch te doen zal je ook bloed moeten afnemen om het precies te meten. Nou ja, mijn VO2 schijnt erg hoog te zijn voor mijn leeftijd.In de tabellen die ik opzocht schijn ik dezelfde conditie te hebben als een top fitte 18 jarige. Ik neem het maar met een flinke korrel zout..... Want mijn conditie van meer een jaar terug :14 km hard lopen ,tempo flink onder de 6minuten per km ,zonder een centje pijn en aan het trainen voor de halve, red ik nog niet. Ik zit nu weer op 10 km achter elkaar.Gelukkig zit er nog steeds vooruitgang in ondanks mijn aangedane arm die hoe langer hoe meer aan het verstijven is en mijn andere arm die dezelfde aandoening aan het ontwikkelen is.. Volgende week start ik een nieuwe therapie en mag ik 10 dagen niet trainen. Ik hoop nog steeds dat het ooit over gaat . Maar he, ik zal niet klagen met een conditie van een 18 jarige.😜

Oudste heeft het even gehad..

 Woensdag is het en ik sta met mijn schilderspullen te wachten tot ik word binnen gelaten bij oudste. Het duurt even, maar dan mag ik bovenkomen. Aan zijn gezicht zie ik gelijk dat het niet goed gaat. Ik pak mijn ezeltje uit en mijn pallet. Zijn schilderij zet ik op de ezel en dat vindt hij OK. Hij verdwijnt naar de keuken en haalt een kop koffie voor hem zelf. Mij biedt hij niets aan maar aan zijn houding zie ik dat ik beter even niets kan zeggen. Dan bij de eerste streek van zijn penseel begint hij te ratelen. Hij ziet geen vrienden meer. Hij mist zijn oude leven zo. Hij vindt het niets meer aan. Zijn stem klinkt steeds harder en na een half uur staat hij op. Ik moet naar buiten, Mam. Frisse lucht, ik stik gewoon. We dekken de verf af en pakken onze jassen. Snel zoek ik een wandeling op een afgelegen stuk en rij er naar toe. Onderweg horen we het nieuws dat er heel veel extra corona besmettingen zijn. Hij kreunt naast me, nee he, mam, we komen er nooit vanaf. Ik baal er van. Zijn handen steunen zijn veel te zware hoofd. Gelukkig zijn we bijna bij het bos. Hij stapt snel uit en loopt met reuze passen en wild zwaaiende armen weg het bos in. Ik kan hem amper bij houden. Zijn voeten stampen in de plassen en af en toe glijdt hij bijna uit in de modder. Na een kilometer of 2 lijkt hij wat rustiger te lopen en krijgt hij wat meer oog voor de omgeving. Ik kan hem eindelijk inhalen en loop met hem op. Hij wordt rustiger en begint dan ook te praten. We maken afspraken. Ik neem zijn knutsel spullen mee naar ons huis vandaag en hij komt het weekend bij ons. We gaan grillen en drinken dan  een wijntje bij het eten in het weekend. We gaan de kachel aansteken en mooie muziek draaien. Hij kan bij ons knutselen als hij wil. Hij kijkt weer wat vrolijker. Dan ben ik niet meer zo alleen mam. Het is zo naar zo zonder vrienden.  De wandeling van 6 km is voorbij. We stappen de auto weer in. Hij gaapt hardgrondig. We doen nog even wat boodschappen en dan komt hij weer redelijk ontspannen thuis. Tot zaterdag mam. Tot zaterdag jongen. Fijn dat je komt. Hij draait zich om zwaait niet meer en verdwijnt.  Voor ik wegrijd moet ik even tot me zelf komen  Stomme corona. Maar ja, we gaan maar weer door...Ik hoop dat ik hem hier ook weer door kan slepen....

Gekke 'vakantie'week

 Het was een gekke week voor ons. 

Jongste was de enige die vakantie had. Marietje had geen vakantie van de Uni. Hubbie werkte de hele week en ik rende me rot tussen de een en de ander.

We gingen naar het afscheid van het teamgenootje van Jongste. Wat verdrietig, maar toch ook: wat een mooie dienst! Wat een kracht putten deze mensen uit het geloof. Wat een respect heb ik voor hen. Jongste heb ik moeten begeleiden in meest kleine, praktische, dingen. Ook had hij alleen allemaal abstracte vragen. Waar leg ik mijn bloem, hoe hard rijdt de wagen  waar de kist in zit, hoeveel mensen zitten er in de kerk. Moet ik mijn mondkapje ophouden. Hij toonde  geen enkele emotie maar was extreem onzeker en vroeg constant bevestiging bij alles wat hij deed. Ik denk dat bij hem de klap later gaat komen, net als toen opa overleed.

Een dierbaar naast familielid werd opeens heel ziek en bleek corona te hebben.Ik ben er langs geweest om eten te brengen. Aanbellen, op 3 meter afstand staan en kijken of het eten werd binnengehaald. Elke dag 2 keer bellen want ze woont alleen en ik wil weten of het niet  opeens veel slechter gaat en  of we actie moeten nemen. Maar ach, ach wat is ze beroerd.

Verder hadden zowel hubbie als ik opeens een nachtdienst. Moest ik van alles regelen voor mijn moedertje die ook medische klachten kreeg, geen corona klachten gelukkig. En deed ik meer mantelzorg taken dan gewoonlijk.

Gelukkig was er ook voor mij tijd om ontspanning te hebben. Ik liep gewoon drie keer hard. 

Jongste maakte verder een opdracht voor school af en sportte een keer. Verder vermaakte hij zich met zijn boeken en computer. Hij vond het een vreemde vakantie. Eigenlijk kan je niets, mam, zei hij. Ik hoop dat die corona snel voorbij is want ik vind het allemaal niets meer aan. En dat is ook zo. We hopen maar weer op betere tijden.

Kaarsje

Voor 2 mensen waarvan we gisteren

 hoorden dat ze gestorven zijn. 

We zijn  heel stil. 

Jongste zoon heeft gisterenmiddag 

een leeftijdsgenootje verloren. 

Heel onverwacht

Gisterenavond kwamen de jongelui samen

Met  ouders als steun 

Ik heb Hubbie mee laten gaan

Ik ben er te emotioneel voor

Leek me niet goed voor hen als ik er bij was. 

Ik gedachten ben ik bij de ouders en gezinsleden van dit mensenkind. 

Ook verliet de man van een vriendin van vroeger

dit aardse leven. 

Vorige week zongen we hem nog op een filmpje  toe

op zijn verjaardag. Wetend dat hij erg ziek was, maar hopend op beter. 

Het mocht niet zo zijn. 

We zijn heel stil

......... 

Van alles wat.

Afgelopen week kocht ik 'nieuwe' kleding. Een vrolijk gekleurd vestje en een nepleren jasje. Samen voor 7 Euro. Ik ben er blij mee. Mijn  nepleren jasje was compleet versleten en stond op de nominatie om weggegooid te worden. 

Ik haalde de winterkleding van boven en legde de zomerkleding, korte broeken en zomerjurkjes weer terug. Ik heb alleen nog een winterrok nodig  en winterschoenen en dan ben ik weer klaar. Ik heb nog stof liggen om een blouse te maken, maar daar moet ik echt de tijd voor hebben. En ben druk met het breien van een trui. Heerlijk is dat zo in de avond, elke keer een klein stukje. Langer dan een kwartiertje achter elkaar lukt niet maar vele kwartiertje samen zijn ook weer uren. Die trui komt er wel😉. 

Verder mocht ik veel invallen,(met de handen op mijn rug, begeleiden, heerlijk!! ) 34 uur stond er afgelopen week op mijn lijst. Beetje veel te veel, maar gelukkig ben ik nu weer een week vrij. Er staat nog een hoop op mijn lijstje om te doen. Vanmiddag ging ik naar de boer om mijn groente te oogsten en kwam herboren weer terug. Wat fijn toch altijd in de buitenlucht bezig zijn. Ik plukte nog een bosje bloemen, die alweer staan te pronken op tafel. Feestelijk en kleurig zo op deze druilerige dagen.

Ik krijg weer vreselijke zin in stoofpotjes, ovenschotels, maaltijdsoepen en warme broodpuddingen. Maar vandaag eten we nog maar eens een lekkere salade met Poolse aardappelpannenkoekjes.

Ik ga maar eens beginnen. Fijne avond!!