Geluksgevoel

 Ik  loop buiten  met de hond. Mijn modderschoenen schoppen de bladeren weg en soms stap ik in een net iets te diepe plas. De randen van mijn spijkerbroek zien er daardoor wat vlekkerig uit. De bomen hebben bijna al hun bladeren laten vallen en de zon schijnt en door de takken heen. Omdat de zon al laag staat moet ik mijn ogen dicht knijpen tegen het felle licht. Ik hoor een kloppend geluid. Nieuwsgierig kijk ik die richting op. Ik zie nog niets maar het geluid begint steeds opnieuw. Opeens vliegt er een vogel op, om  een paar meter hoger tegen dezelfde stam aan weer plaats te nemen.Het is een bont gekleurde specht. Die heb ik nog nooit gezien in dit stuk bos. Ik voel een kriebel in mijn buik terwijl ik hem, of is het haar, bekijk terwijl het kloppende geluid  met tussenpozen te horen is. Wat een mooi diertje. Doordat de bomen zo kaal zijn kan je nu ook weer andere dingen zien. Zo voelt het ook in mijn hoofd. Doordat ik bijna niet meer werk is er ruimte voor andere dingen. Dingen die er anders ook wel waren, maar die ik niet zag. Omdat door de drukte mijn aandacht naar andere dingen werd getrokken. Mooi om dit weer zo te ervaren door dit voorval. De specht was altijd al wel in dit bos, zeker weten, maar ik zag hem niet doordat de bomen er omheen  te veel bladeren hadden. De hond trekt aan de riem en wil verder. Een foto maken van de specht lukt niet met mijn telefoon. Ik denk dat ik de camera, die mijn man jaren geleden eens kocht, maar eens mee ga nemen op mijn wandelingen. Ik loop verder en de gelukskriebel gaat niet meer weg uit mijn buik. Het leven kan mooi zijn, heel mooi, als je het kan en mag zien.