Zo gaat het hier. Dagen van vreugde en dagen van verdriet. Dagen van vechten tegen de bierkaai en onbegrepen gedrag aanvaarden. Want hoe kan het weer dat je eigen kind zoveel voor zich zelf houdt. Waarom krijg je pas na 3 maanden een antwoord op een vraag die van groot belang is van de toekomst van een van de kinderen. AUTISME, ik haat het soms. Na 40 jaar samen wonen met achtereenvolgens 1,2,3,4,5, 4,3 autistische mensen ben ik het soms zo zat. Doe nu maar weer normaal, denk ik wel eens. Ik ben er zo moe van. Misschien kan ik er nu wat minder tegen omdat mijn gezondheid niet optimaal is, of dat ik slechter slaap vanwege de benauwdheid, ik heb geen idee. Het was de afgelopen tijd ook vrij druk met werk maar dat gaf wel lekker afleiding en natuurlijk weer wat extra ruimte in de knip. Deze is erg leeg geworden na het betalen van 3 weken tuinwerk. Maar de tuin ziet er stukken beter uit. Ik geniet er zo van!
Afijn over tot de orde van de dag, mijn meisje is 21 geworden, er kwamen vrienden langs die bleven slapen, heel gezellig voor haar. Haar verhuisplannen willen niet zo lukken en daarom gaan wij nu naar haar kamer verhuizen zodat zij wat meer ruimte heeft. Er gebeurt een hoop in haar leven op dit moment. Ze is weer veel in huis en daarom is dit misschien wel even goed.