Gekke 'vakantie'week

 Het was een gekke week voor ons. 

Jongste was de enige die vakantie had. Marietje had geen vakantie van de Uni. Hubbie werkte de hele week en ik rende me rot tussen de een en de ander.

We gingen naar het afscheid van het teamgenootje van Jongste. Wat verdrietig, maar toch ook: wat een mooie dienst! Wat een kracht putten deze mensen uit het geloof. Wat een respect heb ik voor hen. Jongste heb ik moeten begeleiden in meest kleine, praktische, dingen. Ook had hij alleen allemaal abstracte vragen. Waar leg ik mijn bloem, hoe hard rijdt de wagen  waar de kist in zit, hoeveel mensen zitten er in de kerk. Moet ik mijn mondkapje ophouden. Hij toonde  geen enkele emotie maar was extreem onzeker en vroeg constant bevestiging bij alles wat hij deed. Ik denk dat bij hem de klap later gaat komen, net als toen opa overleed.

Een dierbaar naast familielid werd opeens heel ziek en bleek corona te hebben.Ik ben er langs geweest om eten te brengen. Aanbellen, op 3 meter afstand staan en kijken of het eten werd binnengehaald. Elke dag 2 keer bellen want ze woont alleen en ik wil weten of het niet  opeens veel slechter gaat en  of we actie moeten nemen. Maar ach, ach wat is ze beroerd.

Verder hadden zowel hubbie als ik opeens een nachtdienst. Moest ik van alles regelen voor mijn moedertje die ook medische klachten kreeg, geen corona klachten gelukkig. En deed ik meer mantelzorg taken dan gewoonlijk.

Gelukkig was er ook voor mij tijd om ontspanning te hebben. Ik liep gewoon drie keer hard. 

Jongste maakte verder een opdracht voor school af en sportte een keer. Verder vermaakte hij zich met zijn boeken en computer. Hij vond het een vreemde vakantie. Eigenlijk kan je niets, mam, zei hij. Ik hoop dat die corona snel voorbij is want ik vind het allemaal niets meer aan. En dat is ook zo. We hopen maar weer op betere tijden.