Kind met rugzak(je )

Daar gaat hij, op naar het MBO met een nieuwe  grote rugzak met daarin een nieuwe laptop.Een grote  stap voor onze jongste jongen en weer een lesje loslaten voor mij. En ik, emomoeder, sta met mijn ogen vol tranen terwijl hij weg fietst.
17 jaar geleden, zwanger van mijn cadeautjeskind, wist ik nog niet dat ik het zo moeilijk zou hebben met deze stap van hem.
Mijn jongste werd geboren na een zwangerschap van 42 weken.
Wat waren we blij en gelukkig met deze toegift. Na 3 weken werd hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Kraamvisite die wat verkouden was had hem besmet met het RS virus. Mijn kleine mannetje kon bijna niet meer ademen en kwam aan de zuurstof te liggen. Gelukkig knapte hij weer wat op, maar kreeg steeds ontstekingen aan oren en ogen. 10 maanden later en een aantal antibioticakuren verder werd hij weer met spoed opgenomen, nu met een hersenvliesprikkeling door een oorontsteking . Ook deze keer  kwam hij weer aan een antibiotica infuus, wat een spannende tijd was dat weer. Maar ook hier kwam hij weer goed doorheen. Met 14 maanden werd hij geopereerd om zijn amandelen te verwijderen en buisjes in de oren te plaatsen.  De antibioticakuren waren hierna niet meer nodig.
Jongste  was een mannetje dat ook weer heel anders was dan andere kinderen en met 4 jaar werd de kinderpsychiater ingeschakeld. Na een aantal bezoekjes zeiden ze dat we de diagnose w.s. zelf ook wel konden stellen. Tuurlijk, dat konden we, drie kinderen met een diagnose autisme hadden we al.. Autisme met ADHD dachten we. We hadden gelijk. Weer een kind met autisme. Het maakte  voor ons geen verschil. Hij paste gewoon bij de rest van het gezin. ❤️Ons mannetje ging naar de basischool (met een behoorlijke rugzak en veel begeleiding) en werd daar regelmatig gepest. Zijn nieuwe fiets werd een paar keer stuk gemaakt, wielen kromgetrapt, banden leeg, bel er af, stokjes in het slot gestoken zodat er geen sleuteltje meer inpaste enz. Bij gym werd hij opgesloten in de wc, lichtknop zat aan de buitenkant en hij is bang in het donker. Met deo en een aansteker( leuke vlammenwerper hé?) , werd hij  banggemaakt. Ook al probeerden de leerkrachten van alles en had hij wel een vriendje in de hogere klas die vaak bij hem in de buurt was, het pesten ging niet over. Op speciaal onderwijs ging het beter. Hij werd niet  meer gepest, maar kreeg wel een depressie vanwege  de  verwerking van de  ervaringen van de basisschool.
En dat was weer een zware tijd. Hij werd mede door ons advies op een meer praktischer niveau geplaatst omdat hij dan meer afleiding had en meer kon doen in plaats van leren en piekeren. Dat ging beter. Hij bloeide op, haalde goed cijfers en ging graag naar school. In de corona tijd stopte dat natuurlijk. Hij heeft niet goed  afscheid kunnen nemen van de schoolperiode daar en zijn klasgenoten. Gelukkig kon hij wel zelf zijn diploma ophalen en zijn leerkrachten nog even spreken.
Afgelopen maandag bleek dat er iets mis is gedaan met de inschrijving op de nieuwe school waardoor hij opeens de volgende dag zonder goede voorbereiding aanwezig moest zijn.
Stress, stress. Maar gelukkig kon ik het in goede banen leiden.
Deze  nieuwe school is een normale school. Hij gaat hier naar toe met een rugzakje. Hopelijk zal de begeleiding hier goed gaan.
En zo fietste hij vanmorgen weg, keek niet op of om, met een grote rugzak op zijn rug, naar de trein. Om naar de grote stad te gaan.
En deze emomoeder zat met een knoop in haar maag te wachten.
Tot de mentor belde....het ging best goed vandaag...
En de knoop werd een beetje kleiner.
Ik vind het spannend, een kwetsbare jongen op een gewone school. Zeker met de ervaringen die hij heeft. Ook op deze school hebben we hem een niveau lager geplaatst dan hij cognitief aan zou kunnen. Hij heeft alle energie nodig  voor andere dingen. Leren kan hij zijn hele leven nog. Nu moet hij eerst leren zich staande te houden in deze maatschappij zonder bescherming van ons dichtbij.  En wij moeten leren vertrouwen te hebben en los te laten. Het zal een leerzaam jaar worden.