Zomaar een bloemetje

 Vandaag kocht ik een glazen vaas met bloemetjes voor een vriendinnetje die ik morgen ga bezoeken. Tijdens het uitzoeken van dit cadeautje stond er een oude vrouw te kijken naar bloemen. Steeds pakte ze een bosje en legde ze toch weer weg. Ik kreeg ineens de ingeving om een grote bos bloemen te kopen. Ik pakte een bos met 30 gekleurde tulpen en nam ze mee naar de kassa. Is het een cadeautje vroeg het meisje. ik wees naar de vrouw en zei dat de bloemen voor haar waren. Wat lief zei het meisje, voor welke gelegenheid. Ik zei dat ik geen idee had omdat ik de vrouw niet kende. De vrouw liep de winkel verder in en ik vroeg of ik de vaas bij de balie   kon laten staan om achter de vrouw aan te gaan. Ik zag haar gelukkig snel en bood haar de bloemen aan. Ze was verrast, waarom zijn die voor mij? Ik zei dat ik dat niet wist maar dat ik de ingeving kreeg om de bloemen voor haar te kopen. Ze begon te huilen. Ik ben zo verdrietig vandaag zei ze, mijn man is pas overleden en hij was de laatste tijd van zijn leven zo erg dement en gewelddadig  en het was zo naar . Vandaag begon ik eindelijk weer de leuke en lieve dingen te herinneren en daar werd ik zo verdrietig van. En nu komt u ineens met bloemen. Wat vind ik dat fijn. We praatte nog even en namen afscheid. Ik haalde mijn vaas op bij de balie en kreeg een mooie bos met rozen van het meisje achter de balie/ Die zijn voor u zei ze, die mocht ik u geven van de bedrijfsleider . Omdat u een lief mens bent. Wie goed doet, die goed ontmoet. Wat lief vond ik dat. Daar werd ik weer blij van. Het was een mooie dag!