Meevechten?

 Als ik thuiskom van het werk staat er een bezorgde zoon te wachten. Mam het is oorlog, ik ben 18, moet ik straks meevechten als Nederland in gevaar komt. Ik denk aan de brief die hij van het ministerie van defensie kreeg een aantal maanden geleden, waarin stond dat hij de leeftijd heeft om dienstplichtig te zijn maar dat hij niet wordt opgeroepen. Omdat dat op dit moment niet nodig is. Ik hoopte zo dat het nooit nodig zou zijn. Maar niets is zeker nu. Ik leg hem uit dat op dit moment de oorlog in het oosten is en we hopen dat het niet hier komt. Met een vliegtuig zijn ze hier snel mam zegt hij. Ook Marietje is bezorgd. Ze volgt het nieuws op de minuut. Voor ons is het al moeilijk te begrijpen  maar voor onze kinderen met autisme is het nog minder te bevatten. Hoe leg je het uit. Vroeger toen wij jong waren was de dreiging er vanwege de koude oorlog en maakte ik me er druk om. Ik was bang. Nu ben ik bang voor onze kinderen. Zij leven nu in een wereld van angst en geweld. Ik denk aan alle  mensen in de Oekraïne, ik kan alleen maar bidden voor een goede afloop voor hen.