Ik heb veel geduld wordt mij gezegd. Zeker op mijn werk. Steeds weer geef ik beleefd antwoord op een zelfde vraag. Ik zit erg lang met een beker en een rietje om de benodigde hoeveelheid drinken binnen te krijgen bij een zieke bewoner. Ik speel steeds hetzelfde spelletje omdat die bewoner dat zo'n leuk spel vindt en reageer nog steeds verbaasd op de opmerking die ik al honderden keren heb gehoord. Ik sta rustig te wachten tot de bewoner het goede knopje van de lift heeft gevonden ect ect.
Hoe kan het dan dat ik zo weinig geduld met me zelf heb.
Ik sta ongeduldig te wachten tot ik weer een beetje op niveau kan sporten. Ik kan niet wachten tot ik kan stoppen met de medicatie. Ik pak even snel dingen op die ik nog niet mag/kan doen omdat het me anders te lang duurt. Ik heb geen geduld om langer in mijn bed te liggen en ga er uit als ik wakker ben. Ik heb geen geduld om mijn rust te pakken. Mijn huisgenoten vinden dat ik geduld moet hebben en af moet wachten tot het weer beter gaat. Maar daar heeft deze zeer geduldige dame geen geduld voor.
Op mijn werk in het verzorgingstehuis heb ik ook veel meer geduld dan thuis, hetzij wel op een andere manier dan bij jou. Lichamelijke klachten en ongemakken probeer ik wel serieus te nemen. Bij mij is mijn ongeduld meer naar de mensen om me heen toe: graag willen dat iets gedaan wordt als ik dat vraag, of zorgen dat we ergens op tijd zijn en niet op het allerlaatste moment of te laat ergens aan komen zetten. En als we met het vliegtuig op reis gaan dan loop ik helemaal te stuiteren en ben ik pas gerust als ik in het vliegtuig zit.
BeantwoordenVerwijderen