Mantelzorgers rennen zich zelf voorbij.

Vanmorgen in het nieuws.' Mantelzorgen en een drukke baan.' 'Meestal ren je jezelf voorbij.'
In het artikel herken ik mijzelf. Ik heb een drukke baan en ik ben mantelzorger voor veel personen.
Mijn moedertje. Ik ben minimaal twee keer in de week voor haar bezig. Voorheen beheerde ik ook haar pgb, maar heb dit gelukkig om kunnen zetten in ZIN, toen ze naar een andere dagbesteding ging. Ik ging tot voor kort 2 tot 3 keer per week naar haar arts anderhalf jaar lang ongeveer. Eerst de huisarts toen twee tot 3 keer per week ziekenhuis. Nu heb ik alleen de gewone ziekenhuisbezoeken, arts bezoeken en bezoekjes aan de gehoorspecialist ect.  Ik doe haar bankzaken, regel haar papierwerk en doe de gesprekken met de zorg.ik doe om de week de boodschappen en haal haar elke week een dag op om te eten, wandelen ect.
Voor mijn oudste doe ik dit ook. Papier werk, bankzaken, bezoeken aan de artsen, psychologen, uitzoekwerk over nieuwe woonvoorziening. Aanvragen voor alles en nog wat. Kleding kopen ect.
Voor Marietje, rijden naar gesprekken voor therapie, gesprekken met hulpverleners. Meegaan naar medische afspraken ect. Voor jongste idem dito maar omdat hij nog geen achttien is vind ik dit vrij normaal. (Middelste regelt tegenwoordig alles zelf samen met vrouw, die steunen wij op een andere manier.) Hoeveel uur ben ik daar mee bezig. Geen idee! Veel!!
Daarnaast ben ik voor jongste elke dag bezig om te zorgen dat hij zijn ADL taken doet. Ik moet hem stimuleren uit bed te komen, te eten te drinken, zijn spullen klaar te hebben voor school. Te stimuleren op tijd te komen voor sport, hem onder de douche krijgen een paar keer in de week. Stimuleren schone kleding aan te doen, haar te kammen, deo te gebruiken ect. Als ik werk staat er wekkertje, bel ik op, stuur ik apps. Of doet zijn vader deze taken.
Mantelzorgers rennen  zichzelf voorbij......
Gelukkig ren ik nu voor mijzelf hard, heel hard.
Om te zorgen dat ik mijzelf niet voorbij loop.