Ik ben niet vaak pessimistisch en mijn glas is meestal half vol......
Maar als het met alle vier de kinderen niet echt lekker gaat, en een van de kinderen iets zegt waardoor de alarmbellen heel hard gaan rinkelen....Hadden we dit niet al eens eerder meegemaakt.....We staan weer in de startblokken om gelijk in te grijpen indien nodig. Telefoon altijd op zak, ook nu tijdens werkuren . Ook leerkracht trok aan de bel....Iedereen weer op scherp....en nu maar hopen dat alle blaadjes snel gevallen zijn en deze herfstdepressie zonder kleerscheuren onze deur voorbij gaat.....
En alsof het allemaal niet op kan heel slecht bericht over de gezondheid van vriendin ...
Gisteren zijn Hubbie en ik eerst maar eens gaan wandelen even de negatieve gedachten uit ons hoofd laten blazen, ben ik daarna uren bezig geweest met 2 pubers, haalden we ons moedertje op, deden we een spelletje, kookte ik lekker oer Hollands met sucadelapjes een bloemkooltje en kruimige aardappeltjes. En besloot ik dat warme appeltaart maar het toetje moest zijn. Avonds staken we het haardje aan en proostte we met een glas goede rode wijn toch op het leven dat vast wel weer snel beter wordt. En zo was ons glas opeens toch weer half vol.....
Oei, dat lijkt me toch heel zwaar. Knap van jullie dat je de halfvolle kant weer snel kan zien. Sterkte met jullie zorgen!
BeantwoordenVerwijderen