Twee en twintig jaar geleden, een ijskoude nacht. Het vroor 6 graden en er was windkracht 7 of 8. Er werd gewaarschuwd de deur niet uit te gaan en als je er uit moest om je gezicht dan goed in te smeren met vaseline. In die nacht kreeg ik weeën en na een uurtje was het mij wel duidelijk dat dit wel eens heel snel kon gaan. De verloskundige gebeld en die vertelde mij zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te komen, zij was met een andere bevalling bezig. Gelukkig sliep mijn moedertje bij ons en konden we gelijk weg. Door het enorm slechte weer was de voordeur van het ziekenhuis dicht en moesten we in de striemende wind naar de andere kant lopen. Ik ondertussen met heel zware weeën. Nu denk ik achteraf dat we dat wel anders hadden kunnen doen....Eenmaal binnen, ijskoud , moe en bang werd ik gelijk naar de verloskamer gebracht waar na 2 uurtjes onze zoon geboren werd. Spannend was het, want de keer daarvoor ging het met mij niet goed.
Ik had mijn unieke valentijnsgeschenk gegeven en vertelde Hubbie dat dit de eerste en laatste keer was dat ik hem een valentijnscadeautje gaf.
De jaren erna stond Valentijnsdag steeds in het teken van de verjaardag van onze zoon. Soms als hubbie naar het werk moest die dag, kreeg hij alleen maar hartjes brood mee, of kreeg hij een chocolade hartje in zijn trommeltje mee. Thuis bakte ik gebakken ei hartjes of bakte ik hartenbrood of een hartjes taartje. Dit jaar zag ik een leuk biertje die hij nog niet kent. Ik heb het vanmorgen snel nog ingepakt en een eigengemaakt kaartje er bij gedaan. Voor het eerst sinds 22 jaar een klein cadeautje er bij dus. Vaak krijg ik wel wat van hem, een lief kaartje of een bloemetje. Ach voor ons is Valentijnsdag een mooie gedenkwaardige dag. Op het Geboortekaartje van onze zoon stond ook; OPNIEUW WERD ONZE LIEFDE LEVEN. Onlosmakelijk verbonden is onze liefde door de geboorte van dit Valentijnskind.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten