Wat moet ik hier nu weer van zeggen

Na anderhalf uur ziekenhuis komt de arts met het idee dat mijn dochter waarschijnlijk niets heeft.....ja ze is wel chronisch vermoeid en haar tsh is niet goed en haar vitamine D ook niet, en ze heeft veel exceem plekken ,maar lichamelijk  is er niets aan de hand. Ze willen haar naar een psycholoog hebben die met een fysiotherapeut haar gaat behandelen.

Dat ze af en toe ook tijdens leuke dingen, opeens inzakt, wit wordt , witte lippen krijgt en in en in moe is is blijk baar niets....dat hoort bij het chronisch vermoeid zijn. Arts kijkt in het afsluitende gesprek  van 10 minuten alleen mij aan terwijl Marietje afwezig alle losgelaten haren van haar vest afplukt.
 Daarna vraagt ze, heb je het begrepen Marietje ? Eh,,,, wat ? zegt ze .
Ik heb het over jou zegt de dokter. Oh....zegt Marietje dat wist ik niet.
Nee dat kan IK me voorstellen . Dokter keek niet naar Marietje en betrok haar niet in het gesprek tja en dan snapt zij het niet meer . Autisme hè,  ik heb haar geleerd dat als mensen tegen je praten ze je aankijken.....
Vervolgens kreeg ik het advies om om de thyrax maar af te bouwen want als zij niet minder moe is nu de thyrax wel zijn werk doet, ligt het daar niet aan, pubers schijnen wel vaker een afwijkend schildklier hormoon te hebben.....
Afijn , ik moet nu een dagboek bij houden met wat Marietje doet, De vorige Fysiotherapeut een verslag laten schrijven ( waar ze twee maanden heeft gelopen en wat absoluut geen zin had omdat ze niet gemotiveerd was) .
Als Marietje van mij later hoort dat de kinderarts wil dat ze in het ziekenhuis therapie gaat volgen met fysiotherapie er bij zegt ze dat ze dat niet doet omdat ze gewoon naar school gaat en dat niet wil verzuimen door zo iets soms.
Om van mijn moeheid af te komen moest ik toch leuke dingen doen, dingen die mij energie geven? Nou school IS LEUK en dat laat ik mij niet afpakken.  De fysiotherapie ga ik toch mijn best niet voor doen en de psycholoog....?? Blehhhhhh.......Tja wat moet ik daar nu nog op zeggen.....