Vanaf jongs af aan weet ik niet beter dan dat het zwarte monster opeens bezit kon nemen van de liefste die ik had. Mijn moedertje en ook mijn zusje kregen regelmatig een depressie. Ook mijn kinderen hebben dit zwarte monster op bezoek gehad.En soms mondde dit uit in spannende situaties. Ik weet dat de tank van de auto en mijn telefoon beiden vol moeten zijn zodat we gelijk kunnen reageren en in kunnen springen. Ook mijn bonusdochter, gescheiden van mijn zoon, maar nooit uit ons hart, is behept met bezoekjes van het zwarte monster. En dus ben ik ook regelmatig bij haar, als het nodig is. Jammer genoeg laat mijn lijf ook merken dat het monster invloed heeft op mij. Niet dat ik depressief ben, maar vrolijk ben ik niet. Door de spanning, omdat het monster degene die ik lief heb in zijn greep heeft, worden mijn schouders stijver en wordt de pijn weer erger. Therapie wordt nog niet gegeven door de corona. En dan komt mijn eigen monster weer om het hoekje kijken, het angstmonster. Deze kan me verlammen en zorgt er voor dat ik niet meer in staat ben te doen wat ik moet doen. Soms ziet hij me niet omdat het masker dat ik draag mij voldoende bescherming biedt. Soms ren ik hard voor hem weg en kan hij mij niet inhalen. Maar omdat ook mijn benen de neiging hebben een blessure te ontwikkelen is het angstmonster wel eens sneller dan ik. Dan kan ik niet veel meer doen dan mijn hoofd ergens onder verstoppen en hopen dat hij weggaat. Meestal helpt afleiding nog wel en dus ben ik veel buiten en helpen de vogels mij het angstmonster te verdrijven met hun gezang, of blaast mijn vriend de wind de angstgedachten weg. Maar vandaag helpt dat ook niet. Flinke problemen hier met een kind en ik weet even niet meer wat ik moet doen. Geen maskers meer te vinden.......
Dubbele woordwaarde; angst en monster. Wens je even een rustige kalmerende en energie-gevende plek die troost biedt. Al was het maar in je hoofd.
BeantwoordenVerwijderenAch Marie toch, wat verdrietig! Ik wil je heel veel sterkte wensen.
BeantwoordenVerwijderen.... wat erg voor je Marie,
BeantwoordenVerwijderenik zou je graag helpen, maar weet niet hoe, sinaasappel luchtjes en basilcum helpen wel,
en misschien deze dikke knuffel
xxx
❤
BeantwoordenVerwijderenLieve Marie,
BeantwoordenVerwijderenVeel sterkte!
Bedankt lieve mensen.
BeantwoordenVerwijderenSoms zijn de maskers echt even op en moet ik onder ogen zien dat Marie niet zo flink is als ze zou willen.
En dan gaat zoon de deur uit, neemt het zwarte monster mee en ik kan er niet meer bij....
BeantwoordenVerwijderenHoe goed voel ik wat jij voelt. En rennen lukt maar even, want eenmaal thuis is het monster er ook weer. Overal zonder er grip op te krijgen. Twee schouders buiten werking, een totaal en eentje onderweg. Wandelen doe ik, maar mijn heupen werken tegen.
Soms zijn wij even niet zo sterk als we willen zijn, maar flink wel...en jij zeker. Ik heb zoveel respect voor je, je bent mijn voorbeeld al zolang ik je ken.
Dikke knuffel!
Je bent lief♥️.
VerwijderenMoeilijk he, als hij het huis uit gaat en het monster meeneemt. Ziet de begeleiding het monster ook? Onze kinderen hebben ook hun maskers zodat niemand ziet dat het monster bezit ven hen hebben genomen. Wij als moeder kijken er door heen. Moeilijk, moeilijk.