De afgelopen weken... Goede tijden, slechte tijden....

Ik had een hele post geschreven over de ziekenhuis toestanden vanwege mijn schouder. Maar heb er  na een week lang elke dag na gekeken te hebben, toch  besloten deze post voor mij zelf te houden.
Laten we het er maar op houden dat ik een second opinion aanvraag, omdat het vertrouwen weg is. Van twee artsen daar excuses aangeboden gekregen, en dat wil wel wat zeggen.
Klaar ben ik met dit ziekenhuis.

Zo op naar de orde van de dag. 1 juli....... Een half jaar alweer om.
Niet te geloven. Ik ben alweer twee maanden thuis.!!!!
Afgelopen maand de afrekening van mijn vakantiedagen gekregen en apart gezet. Ik ga proberen de tuin er van  te laten doen omdat ik het zware werk   niet meer zelf  zal kunnen doen.
 Verder hadden we veel, heel veel andere kosten.
De diagnose van dochterlief, werd maar voor een deel vergoed, we hadden nog een andere onvoorziene kostenpost van bijna 500 euro en zo moest er van de spaarrekening van ons samen redelijk wat worden terug geboekt. (We hebben ieder een eigen rekening en een gezamenlijke). Wat ben ik blij dat we reserves hebben voor dit soort dingen.
 Ik geniet van het niets meer hoeven.... Nou ja,niets ... Mijn dagen zitten vol met mantelzorgen en zorgen voor de kinderen. Soms word ik al gebeld door mijn moedertje als ik nog in mijn bed lig. Ha ha. En ik ben altijd voor half 8 beneden dus je kunt je voorstellen dat het vroeg was. 😉. Maar ik geniet ervan om  alles op mijn eigen tijd doen. Niet meer om 6.00 uur de hond uit laten omdat ik om 7.00 moet beginnen. Niet meer een hele dag bijkomen van een dag te hard werken. Niet meer na het sporten en de zaterdagse boodschappen op het fietsje stappen om nog 8 uur te werken.  Nee, als ik een dag veel pijn heb, doe ik weinig en doe ik kleine behapbare klusjes. Op een goede dag weer meer. En heel, heel af en toe mag ik een paar uurtjes op mijn oude werkplek werken. Begeleiden met de handen op de rug. Vrijdag weer 3 uurtjes.
Twee keer in de week haal ik oudste op die is dan de middag en avond hier. Een dag in de week haal ik mijn moedertje voor een middag en avond. En ik fiets er twee keer in de week langs voor andere taakjes daar. Een dag in de week breng en haal ik jongste voor zijn vrijwilligers werk.
De studie gaat nu eindelijk ook weer beter. Daar zou ik dit jaar examen voor  kunnen doen. Nog even een paar maandjes de schouders er onder (nou ja een schouder dan) en nog een paar praktijklessen inplannen. Dat is nog flink moeilijk te regelen omdat er minder mensen op de locatie mogen zijn. Maar wie weet lukt het. Ik heb  nog tot volgend jaar oktober.
Als het niet te warm is kook en bak ik dat het een lieve lust is. Marietje is thuis dus die haalt een zwaar bakblik voor me uit de oven, of pakt een zware gietijzeren pan uit het kastje. Zo lukt het allemaal wel.
Deze week is een zware week, we gaan afscheid nemen van de vader van Marietje beste vriendin. Die is een paar dagen terug gestorven. Marietje is kind aan huis bij hen dus het zal zwaar worden voor haar. Vriendin was gisteren hier om even bij te tanken. Even gewoon een spelletje doen, even geen mensen zien die verdrietig op bezoek komen, om afscheid te nemen.( Vader ligt thuis).
Toch is er ook veel vreugde, gisterenavond mocht Marietje haar diploma tekenen en straks onze jongste. De taart staat klaar!