In het dagelijks leven buiten de deur lukt het aardig. Als ik buiten loop wijk ik van het pad af als er tegemoetkomende wandelaars komen. Tijdens het boodschappen doen gaat het ook prima. De strepen op de vloer geven aan hoever je van iedereen af moet staan. Als ik bij mijn moedertje op bezoek kom zit ik minimaal 1,5 meter afstand van haar een kop koffie te drinken. Ontsmet ik mijn handen de deurklink en de kraan.
Hoe anders is het in de gehandicaptenzorg....
Ondanks dat ik in de ziektewet zit ben ik wel alle uren aanwezig en werk ik mee zo goed en zo kwaad als het kan. De zware dingen doe ik niet, maar verder.....
De bewoners hoesten en niezen in het wilde weg. Elleboog hoesten is er niet bij. Kwijl, snot, ontlasting, urine alles moet worden opgeruimd. Handschoen aan en daar gaan we weer.
We lopen in onze eigen kleding. Thuis moet die gelijk in de was op 60 graden. Mondkapjes zijn er niet. Kan ook niet.
Afstand houden, kan niet. Helpen met eten en drinken. Dagelijkse verzorging. Een knuffel krijg je ook gewoon, of een tik. Trek je een sok aan bij iemand die zit heb je kans op kwijl op je hoofd.
Help je een bloes dicht doen, kans op een hoest in je gezicht. Je kan niet alleen achter iemand staan bij de verzorging.
Gelukkig mogen onze mensen niet meer weg. Kans op besmetting is dus wat kleiner geworden. Maar het blijft eng..... Afstand houden kan hier niet.... En zo leef ik in twee heel verschillende werelden.....
Oh zo herkenbaar! Niks 1,5 meter afstand in de gehandicaptenzorg, heb dan wel geen echte zorg cliënten maar mijn bewoners met gedrags problemen kunnen er ook niks mee. Hoesten meestal wel netjes in de elleboog maar die knuffel en arm om ze heen die kunnen we niet uitbannen
BeantwoordenVerwijderen