Vorige week kwam er weer een spoed opname voor mijn moedertje welke ook weer met een sisser afliep. Ze willen me boven nog niet hebben grapte moedertje. Ik ben blij dat ik nog even hier mag blijven.
Ondertussen lopen we maar weer elke dag met de de telefoon in onze zak en slapen we met de telefoon naast ons bed.
Onrustig is het, maar wanneer de volgende keer komt, weet niemand, dat kan morgen zijn of over een jaar. Geen idee. En of het dan weer met een sisser afloopt valt ook niet te voorspellen.
We hebben al wel vast afspraken gemaakt over wat er moet gebeuren als het wel echt mis gaat. Dat geeft weer een beetje rust. Maar verder, schrik ik van elk telefoontje nu.
Begrijpelijk!
BeantwoordenVerwijderenGoed dat jullie afspraken gemaakt hebben, want dan kom je niet opeens voor het blok te staan mocht het zover zijn.
Succes ermee.
Dat kan ik me voorstellen! Mijn moeder kreeg op haar 91E een herseninfarct, ze had al jaren eerder aangegeven niet naar een verpleegtehuis te willen. We hebben haar naar huis gebracht, 3 weken met broers en zussen en hulp van thuiszorg verzorgd en ze us in haar eigen bed overleden!
BeantwoordenVerwijderenSterkte met je moeder!