Gisteren gebeurde er iets heel bijzonders voor mij. Mijn oudste kwam eten. Hij had een tekening mee van een kastje dat hij graag wil maken. Deze tekening heeft hij al weken mee. Maar hij kwam er niet helemaal uit. We zijn al eens naar de bouwmarkt geweest maar toen kwam ik er achter dat hij een denkfout had gemaakt en konden we nog niets kopen. Gisteren vroeg ik hem weer of ik kon helpen. Dat is altijd erg moeilijk omdat hij door zijn beperking zijn eigen maniertjes heeft en hij moeilijk van zijn eigen pad afwijkt. Gisteren kon ik er doorheen komen en was hij ontvankelijk voor hulp. Hij snapte ook gelijk wat ik bedoelde en kwam ook zelf met het idee om het toch anders te doen. Snel rekende ik uit wat we nodig hadden en maakte ik met hem een inventarislijst. Hij keek op de site van de bouwmarkt en kwam met de oppervlakten van het hout en de prijzen. En toen opeens was het af. Verrast keek hij me aan.
Zo kan ik het bouwen mam!
Ik stond op en toen zei hij het opeens. 'Dank je wel mam voor je hulp'. Het was de eerste keer dat hij me spontaan bedankte in 27 jaar. Fijn jongen dat je dat zegt, was mijn antwoord. Niets te danken hoor zei hij. 🙃. Toen ik mijn moedertje naar huis bracht en ik haar dit vertelde,(zij zat in de tuin toen hij en ik in de huiskamer bezig waren en had het niet gehoord) werden we beiden wat emotioneel. Dank je wel, Het is zo makkelijk te zeggen, maar voor mij was dit echt heel bijzonder.
Dat was een heel erg bijzonder moment. Ik kan me goed voorstellen dat je daar emotioneel van werd.
BeantwoordenVerwijderenJe zoon kan nu aan de slag met zijn kastje en jij zal altijd aan dit moment herinnerd worden als je het kastje ziet (en waarschijnlijk ook op andere momenten).
Wat fijn!
BeantwoordenVerwijderenWat mooi!
BeantwoordenVerwijderenOh, wat fijn voor je, en wat zal het kastje je altijd herinneren aan dat mooie moment! Dank je wel zeggen is helemaal niet zo gemakkelijk, niet voor iemand met een beperking, maar ook voor mensen zonder beperking, lijkt het lastig om zich "kwetsbaar" op te stellen. Daarom is dit een moment om te koesteren!
BeantwoordenVerwijderenIk heb ook een zoon met beperking. Ik begrijp de hele situatie zo goed. Hen er zelf ook mee te maken. Maar je mag trots op jezelf zijn dat je toch zijn vasthoudendheid hebt kunnen doorbreken en hem het heb kunnen laten inzien. Dit is namelijk echt niet makkelijk. Maar moeders kringen het toch uiteindelijk het voor elkaar. En wat mooi dat hij dat ook wardeerde. Prachtig verhaal.
BeantwoordenVerwijderenDank je
Verwijderen