Zo gaat het gezegde en het is zo waar.
Mijn oma had geen cent te makken en was zuinig. Heel zuinig. Maar zij wist van niets, weer iets, te maken. Dat gaf ze weer door aan haar dochters. En die maakten van oude jurkjes weer nieuwe. Verfden de stof, borduurden er op ect. Mijn moeder maakte van oude sokken poppenkleertjes voor ons. Van restjes stof accessoires. Ik maakte van oude broeken weer nieuwe door er lappen op te naaien, op te borduren en haakstukjes in te verwerken. Ik tornde de onderkant open stikte er stukken tussen Ik maakte van een oude jas een andere door de mouwen te verwijderen en er mouwen in te breien. 't shirts maakte ik met bleek tot vreemde kunstwerkjes. Ik maakte van oude kleding nieuwe voor de kinderen. Een jurkje van een 't shirt en mijn zwangerschapshesje voor mijn dochter. Ik zie het nu weer terug bij mijn kinderen. Zelfs de jongste gaat nu stage lopen bij een bedrijf waar ze van oude meubels weer nieuwe maken.
Als ik dan goed kan mam, dan hoef ik nooit meer wat weg te gooien😍. Ook mijn kinderen piepen zoals wij zongen en zoals wij het ook van onze ouders leerden. Trots!
En terecht: Trots!
BeantwoordenVerwijderen