Als het niet goed gaat met je kind....

Het gaat al een tijdje niet goed met hem en ik maak me zorgen,
Ik zie hem steeds magerder worden, somberder, zijn blik is anders  , zijn gedrag, zijn houding,  zijn manier van praten alles is anders. Ik herken het zo van de vorige keer. Mam, ik weet niet meer wat ik voel.... Ik ken mezelf niet meer. Ik weet soms niet wie ik echt ben. En weet niet waarom ik sommige dingen doe.
Omdat ik gisteren weer een naar bericht ontving van hem en ook Hubbie mij nog even belde hier over  ging ik er vandaag even langs na mijn nachtdienst. En dan schrik ik  als ik hem zie. Weer magerder, grauw,  nietszeggende blijk. Ik zet mijn professionele masker op (ik wil nu zelf niet mijn emotie tonen) en ga met hem om zoals ik met mijn cliënten doe. Zelfbescherming voor mij. Als ik weer wegga is het aanrecht leeg, (ik praat en bespreek veel tijdens de afwas, dan hoef je elkaar niet aan te kijken) is hij weer een klein stukje op weg in de chaos en heeft hij  de structuur voor vandaag in zijn hoofd. Maar dat is alleen  voor vandaag...... Eenmaal terug in de auto op weg naar huis, hoor ik een nummer op de radio, mijn masker valt af en dan komen bij mij de tranen.. .. Ik kan zo weinig doen voor hem, ik mag zo weinig doen, het liefst zou ik nu alle alarmbellen laten afgaan.
Maar ik moet wachten, tot hij zelf aan de bel trekt. En maar hopen dat het weer wat beter gaat. Hopen dat het snel, heel snel, beter gaat. Voordat het echt niet meer gaat,... . En daar zit hij weer erg dichtbij in de buurt, weet ik uit eerdere periodes.
We houden de telefoon weer in de broekzak en naast het bed en zorgen voor een volle tank....
We hopen dat er weer iets op zijn pad komt wat hem uit deze neerwaartse spiraal haalt. Want ik weet het even niet meer.
Ik ben alleen heel bezorgd,  verdrietig en eigenlijk ook bang.
Want om je kind zo te zien afglijden is zo naar. Soms ben ik zo klaar met dat autisme, met depressies en met iedereen die mijn kind (vaak onbedoeld en onwetend over de inpact van autisme) verder de afgrond in duwt. Zo klaar met starre regeltjes van allerlei gemeentelijke en landelijke instanties. En soms ook zo boos dat er niet harder wordt gelopen. Juist omdat deze beperking niet te zien is en mijn kind zich niet laat zien zoals hij zich voelt is het zo gevaarlijk.... ..

Als ik thuis kom, loop ik met de hond, zet de was aan en breng een bezoekje aan een vrouw in de buurt die alleen is en hulpbehoevend. Zij praat lekker door, heeft het over haar problemen en kwaaltjes en ik hoef even niet te denken.
Mijn masker heb ik weer veilig op.
Maar ik heb maagzuur, van de zenuwen  en de koffie die ik krijg, krijg ik amper door mijn keel.