Het kind in mij zong...

Vanmorgen 5 over 7, hier achter in het bos, keek ik om me heen.
Ik voelde de vochtige warmte ,  zag de ontelbare bloemen, hoorde de vogels zingen en rook de lente.
En opeens voelde ik een kriebel, een vreemde kriebel in mijn buik.
Ik voelde mij ineens heel klein en gelukkig.
Ik was plotseling jaren terug en voelde de grote veilige hand van mijn vader om die van mij.
Zijn mooie stem zong het lied:

Een frisse ochtend wandeling
Dat is mijn liefste wens
En als ik dan mijn liedje zing
Ben ik het rijkste mens
Falderie, Falderie,  Falderie falderahahahahaha
Falderie  faldera,  ben ik de rijkste mens.

En bij falderie faldera,  gingen wij huppelen.
Het kon hem nooit schelen of er mensen keken. Hij had plezier.

Vanmorgen zong ik het lied zachtjes in mijn eentje,  keek even om me heen en....
Huppelde vrolijk door het bos.
En ik hoorde hem lachen in mijn hoofd.....mijn lieve gekke paps.....
Hij is nu bijna 25 jaar niet meer op deze wereld maar soms is hij nog zo dichtbij...