Vriendschap voor het leven.

24 jaar geleden stonden we naast elkaar op het consultatiebureau. Zij een Marokkaanse moslim met een hoofddoekje en ik een Nederlandse christen.
We keken naar elkaars baby's en naar elkaar en raakten aan de klets. We spraken af voor een bakkie en kletsten uren. We wisselden recepten uit. We werden zwanger van onze tweede en de band werd hechter. We kookten samen, onze kinderen speelden samen, we lachten en huilden samen. We praatte over onze godsdienst, wereldpolitiek , we huilden samen op 9/11.Onze gezinnen werden groter,  we verhuisden, onze bezoekjes werden minder, onze band niet. Die bleef even sterk. Mijn vriendin ontwikkelde zich geweldig,met alleen haar lagere school studeerde ze alleen verder en  haalde HBO diploma's. Soms zag ik haar opeens in een tijdschrift of op de tv. Ze werkte mee aan verschillende boeken. Mijn lieve vriendinnetje ik ben zo trots dat ze zo ver is gekomen. We zien elkaar nu niet meer zo vaak maar eens per drie maanden maken we een dagje voor elkaar vrij en dan kletsen we een dag lang, net als vroeger. Nu niet meer alleen over onze kinderen maar nu ook over onze schoondochters en nog steeds over de politiek, godsdienst en vele andere onderwerpen die ik alleen met haar kan bespreken. Vriendschap voor het leven nu bijna een kwart eeuw, Zo veel gemeen, zo verschillend, zo veel respect voor elkaar en onze leefstijl. Ik hoop nog heel veel jaren van onze vriendschap te kunnen genieten.