Traag en nog lichtelijk verslagen.

Op de een of andere manier kom ik niet in de benen. Ik ben nog bekaf van de gebeurtenis in ons gezin op de tweede kerstdag.waarin ons weer duidelijk werd hoe autisme ons gezin soms kan verlammen. Waarin weer zo duidelijk werd dat autisme een stoornis is die soms minder aanwezig LIJKT te zijn , maar door iets kleins een explosie van angst, verdriet en agressie kan veroorzaken.
Ik kan er niet verder op Door gaan, maar laten we het er maar op houden dat er veel, veel overbleef van ons kerstdiner omdat niemand meer gewoon kon eten.....
De dag er op aten we onze resten van het kerstdiner, dat was dan wel weer makkelijk. Geen voorbereiding nodig in de keuken voor mijn duffe brein.
Gisteren een stukje gelopen naar het dorp, dat viel tegen. Ik was bekaf. Maar.....ik ben WEL naar het dorp gelopen! Een kop thee gedronken bij dinnetje die een jarige dochter had. En later heeft Hubble mij nog even naar het dorp verderop gereden om de nieuwjaarskaarten af te laten drukken.
Nu moet ik in de benen komen maar ik voel me traag, duf .
Ben bezig met andere dingen, staatsloterij opgezegd, gemeente gebeld, oma gebeld,nog maar een kop koffie genomen. En ondertussen is het alweer middag.
Ik heb zin in gewoon! Iedereen de deur uit, hup naar school.
Zin in plannen maken. Er komen heel wat veranderingen in dit gezin het volgend jaar. Tenminste dat zijn de plannen.
Nou kom op Marie! Gewoon beginnen, met traag zijn kom je er niet,en  met blijven zitten zeker niet. Dus rustig aan beginnen met het ritme van de dag op te pakken.