niet makkelijk!

Anderhalve week geleden ging ik zelf onder het mes. Ik kreeg een buikoperatie. Als gevolg van mijn zwangerschappen had ik een flinke verzakking en dat zou nu eindelijk eens goed gemaakt worden. Verder waren er nog wat meer "dingetjes" en die zouden gelijk mee worden genomen. Ik wedd met ruggeprik geholpen en al tijdens de operatie gaf ik pijn aan.
ik kreeg iets om rustig te worden maar bleef wel goed wakker.
Na de operatie kreeg ik erge pijn en kreeg ik pijnstillers via injecties. Het was voor mijn kinderen niet fijn om te komen en men verzocht ook om ze niet te laten komen omdat ik zo een pijn had. Tussendoor viel de pijn wel mee maar  moest ik weer vreselijk overgeven.
snachts kreeg ik zo een pijn dat ik door mijn bed kroop tot ze weer een shot er in deden. Na twee dagen mochten mijn zaal genoten weg maar ik moest blijven, kotsend .
savonds ging het zo slecht dat ze er weer een dokter bij hebben gehaald en even bloedgeprikt. Ik bleek nog maar een hb van 4,5 te hebben.toen ging het snel echo ct scan cardioloog et bij. Ik bleek een inwendige bloeding te hebben gehad. Moest gelijk aan het bloed antibiotica ect.....hup weer aan alle draadjes en slangetjes.
de volgende dag ging het gelukkig al wat beter en kon ik eindelijk eten.
een dag later werd ik ontslagen. Thuis verder herstellen. Niet makkelijk! Ik moet elk half uur naar de wc omdat er een enorme druk op mijn achterste zit. Er zit een bloeding met inhoud van een liter bovenop te drukken.
ik mag niets tillen dat zwaarder is dan 500 gr.......dat houd in dat ik niet eens mijn eigen drinken kan inschenken. Ik vind het zwaar heel zwaar, maar als ik denk wat mijn schoonzusje moet doorstaan..... ik hoop er over een week of 7 af te zijn, zij zal een zware en lange lijdensweg hebben.......